Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2022

Amiga αναβαθμίσεις; Γιατί;

Μετά από 20 και βάλε χρόνια που σεβαστό μέρος του ελεύθερου χρόνου μου και ακόμη πιο σεβαστό μέρος του υστερήματός μου αφιερώνονταν στην Amiga, είπα στον εαυτό μου να βάλω επιτέλους ένα μέτρο, ένα όριο, ειδικά αφού πλέον είχα πουλήσει σχεδόν τα πάντα. Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να επιλέξω μία και μόνο Amiga για να κρατήσω, η οποία θα έκανε όσο το δυνατόν περισσότερα, για να μη χρειαστεί στο μέλλον να αγοράσω κι άλλη, και ακόμα μία, και... ξέρετε πού πάει αυτό.

Λογικά, η επιλογή στην οποία κατέληξα ήταν η Amiga 1200, καθώς επρόκειτο για ένα αρκετά κοινό μοντέλο, με δεκάδες διαθέσιμες επεκτάσεις, που λόγω του AGA chipset δεν θα με περιόριζε μονάχα στα OCS/ECS παιχνίδια και demos. Φυσικά, για να τρέχουν τα παιχνίδια και τα demos με κάποια σχετική άνεση και ευκολία (λέγε με WHDLoad) χρειάζονται και κάποια άλλα πραγματάκια, και έτσι εξόπλισα την 1200άρα μου με μία κάρτα CF αντί σκληρού δίσκου, ένα interface για δικτύωση και μία επέκταση μνήμης από αυτές τις κλασικές που έμπαιναν στο trapdoor και έδιναν 8ΜΒ Fast RAM, υπό την προϋπόθεση ότι δεν ήθελε κάποιος να χρησιμοποιήσει το PCMCIA slot (που δεν ήθελα).

Με αυτές λοιπόν τις σχετικά λιγοστές προσθήκες είχα ένα σύστημα το οποίο μπορούσε να τρέξει ουσιαστικά τα πάντα, είχε πρόσβαση στο Internet και μέχρι και Workbench στην... χαώδη ανάλυση των 1380x540 pixels, έτσι, γιατί ήθελα... άπλα και χώρο (βασικά είχα σιχαθεί να τρώω στη μάπα τα 640x200 pixels τόσα χρόνια και να κάνω συνέχεια resize τα παράθυρα μπας και χωρέσουν). Η όλη φάση ήταν ιδανική, ένα μηχάνημα που "τα κάνει όλα και συμφέρει" με το μικρότερο δυνατό κόστος (σε επίπεδο πραγματικού hardware εννοείται, γιατί αλλιώς θα μπορούσα πάντα να επιλέξω την λύση του εξομοιωτή την οποία προσωπικά δεν θεωρώ ουδόλως κακή).

Το μόνο που με "ενοχλούσε" ας πούμε στο συγκεκριμένο setup ήταν η απάντηση στην ερώτηση "OK, but can it run Doom?", η οποία, προφανώς, ήταν αρνητική. Ναι, ξέρω τι θα πείτε, ας το έτρεχα σε PC, στο Raspberry Pi, σε Mac, οπουδήποτε τέλος πάντων, ήταν ανάγκη να το τρέξω σε Amiga; Φυσικά και δεν ήταν, αλλά ξέρετε πώς πάει με τα χόμπι - και με τη ζωή, γενικότερα, άλλωστε: πάντοτε μας απασχολεί και εστιάζουμε σε αυτό που δεν έχουμε και όχι στα τόσα και τόσα που μπορεί να έχουμε. Τέλος πάντων, με αυτά ως δεδομένα δεν έκανα και τίποτα το ριζικό, απλά είχα στην άκρη του μυαλού μου κάποια στιγμή αν βρεθεί η ευκαιρία, κερδίσω το Τζόκερ (δύσκολο, μιας και δεν παίζω), τελειώσουν τα μνημόνια (πιο δύσκολο από το να κερδίσω το Τζόκερ) ή κάτι τέτοιο, να αγοράσω έναν accelerator. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

Πρέπει να πέρασαν 3-4 χρόνια έτσι, μέχρι που πριν μερικούς μήνες διαπίστωσα ότι ένας καλός φίλος είχε την πρόθεση να αποχωριστεί έναντι πολύ λογικού ποσού έναν επιταχυντή της Individual Computers με Motorola 68030 στα 33MHz και 128ΜΒ μνήμης. Καλή φάση, σκέφτηκα, έδωσα την παλιά επέκταση μνήμης, πήρα τον accelerator, όλα καλά. Η 1200άρα πλέον ήταν σαφώς πιο σβέλτη σε... οτιδήποτε, και η διαθέσιμη μνήμη που είχα ήταν πια ατελείωτη. Άσχετα που και πριν, με τα 8ΜΒ, δεν αντιμετώπισα ποτέ στην πραγματικότητα πρόβλημα με την ποσότητα της μνήμης - στην Fast RAM αναφέρομαι, εννοείται. Αφού λοιπόν πλέον εγκατέστησα τον ACA 1232 (περί αυτού επρόκειτο), μετέφερα το Doom, έκανα τις απαραίτητες ρυθμίσεις ώστε να παίζει και μουσική, το έτρεξα, και... τζίφος! Εντάξει, το παιχνίδι προφανώς και δεν μπορεί να χαρακτηριστεί unplayable - αν και η μουσική το επιβαρύνει ακόμα περισσότερο - και με την ενεργοποίηση του low detail και ίσως 2-3 "σμικρύνσεις" της οθόνης μια χαρά παίζεται. Για Amiga, πάντα. Μόνο που σε low detail αρχίζει να πλησιάζει επικίνδυνα το... αριστούργημα αφηρημένων γραφικών Alien Breed 3D στο οποίο μπορεί ο καθένας να αφήσει τη φαντασία του να οργιάσει, καθώς, αν βασιστεί σε ό,τι απεικονίζεται επί της οθόνης, τότε θα χάσει κάθε εκτίμηση στο genre των first person shooters. Ίσως και στην όραση γενικότερα.

Anyway, που λέμε και στο Παγκράτι, το θέμα είναι ότι και με τον accelerator λοιπόν ουσιαστικά να ευχαριστηθώ πραγματικά το Doom θα ήταν αδύνατο, οπότε πήρα την απόφαση να το ξανατερματίσω για πολλοστή φορά στο Raspberry Pi, μιας και το εγκατέστησα και εκεί με τον τρόπο που σας περιέγραψα πριν από μερικές εβδομάδες.

Πίσω στην 1200άρα μου λοιπόν, όπου και πλέον άρχισα να αναρωτιέμαι το... προφανές: τι τον ήθελα τον accelerator; Δεν είναι ότι ξόδεψα τα πολλά χρήματα ή κάτι τέτοιο, αλλά να, αν η "δουλειά" γινόταν και με την απλή επέκταση μνήμης ποιος ο λόγος να επενδύσω σε κάτι πιο δυνατό αφού δεν θα μου χρησίμευε πουθενά; Βλέπετε, οι εποχές που κάναμε και 2-3 (ή και παραπάνω) πράγματα στην Amiga από το να παίζουμε παιχνίδια και να απολαμβάνουμε demos, μάλλον έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Γνωρίζουμε πλέον πως ο IBrowse δεν θα φτάσει ποτέ τον Chrome όσοι κι αν πληρώσουμε για registration και πως η χρήση word processors και λοιπών "επαγγελματικών" πακέτων στην πλατφόρμα είναι μάλλον ματαιοπονία. Νομίζω πως, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε τα χρόνια πριν το 2010, έχουμε (σχεδόν) άπαντες κατανοήσει ότι το να επεκτείνουμε τις Amigas μας μέχρι εκεί που δεν πάει είναι πια μία ενέργεια άνευ ουσιαστικού λόγου και σοβαρής ουσίας η οποία δεν μπορεί καν να αποσκοπήσει στο να βάλουμε το setup μας ως υπογραφή στο αγαπημένο μας Αμιγκάδικο forum διότι α) κανείς δεν χρησιμοποιεί πια τα fora και β) κανένας δεν θα εντυπωσιαστεί.

Θεωρώ πλέον με δεδομένο το τι υπάρχει αυτή τη στιγμή στην αγορά και τις τιμές που "παίζουν", ότι μετά το πρώτο -ας το πούμε- σκαλοπάτι (A1200 + RAM expansion) μετά η επιλογή είναι μία και είναι μονόδρομος: Vampire. Εκεί όντως οι διαφορές είναι χαώδεις και εκεί πλέον μπορείς να τρέξεις software που απλά δεν θα μπορούσες να ονειρευτείς ότι θα έβλεπες να τρέχει σε Amiga (και δεν σκοπεύω να ανοίξω το θέμα εάν η Vampire είναι Amiga ή όχι, αυτή είναι μια άλλη, πολύ μεγάλη κουβέντα).

Κλείνοντας, θα ήθελα πράγματι να μου προτείνει κάποιος κάποια χρήση του '030, πέρα από το T-Zero και κάποια demos. Αν υπάρχει δηλαδή κάποια χρήση εν έτει 2022. Προσωπικά είδα σαφή διαφορά στο Personal Paint που (λόγω παραξενιάς) ενίοτε χρησιμοποιώ, αλλά αυτή η διαφορά από μόνη της σαφώς και δεν δικαιολογεί την αγορά ενός επιταχυντή. Έτσι το βλέπω εγώ, τουλάχιστον. Είπαμε, όλες οι απόψεις σεβαστές είναι (ναι, και οι διαφορετικές ακόμα!).

Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2021

Greaseweazle: γράψτε δισκέτες για την Amiga σας

Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια η πλειονότητα των Amiga users έχει στραφεί σε λύσεις τύπου Gotek ή σε WHDLoad installs προκειμένου να απολαμβάνει τα διαμαντάκια της (αχανούς) software library της Μεγάλης Κυρίας. Παρόλα αυτά υπάρχουν αρκετοί εκεί έξω που έχουν και από μία Amiga 500 με floppy drive την οποία ανάβουν πού και πού για να απολαύσουν την ατόφια αίσθηση του home computing των 80s-90s ακούγοντας το απαλό γουργούρισμα του οδηγού της δισκέτας. Για αυτή την συμπαθή - και μάλλον πολυπληθή - συνομοταξία χρηστών το πέρασμα των νέων τίτλων (demos, παιχνίδια) σε δισκέτα αποτελούσε ανέκαθεν δυσεπίλυτο πρόβλημα, παρόλο που κατά καιρούς είχαν εμφανιστεί κάποιες λύσεις που επέτρεπαν εύκολα ή λιγότερο εύκολα την εγγραφή δισκετών από .adf images.

Πλέον, μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι διατίθεται ένα προϊόν που παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον και το οποίο μάλλον και αποτελεί την απόλυτη λύση για να γράψει κάποιος πραγματικές δισκέτες από τα floppy images. Το προϊόν αυτό ονομάζεται Greaseweazle και διατίθεται από την Sordan Electronics στην ελκυστικότατη τιμή των 19,99€ (χωρίς έξοδα αποστολής).

Το Greaseweazle επιτρέπει να συνδέσουμε ένα PCάδικο floppy disk drive σε οποιονδήποτε σύγχρονο υπολογιστή. Και όταν λέμε σύγχρονο το εννοούμε: το μηχάνημα που χρησιμοποίησα για την δοκιμή δεν διέθετε floppy disk drive controller και χρησιμοποιούσε ως λειτουργικό σύστημα τα Windows 11. Δεν το λες και κομμένο και ραμμένο για την εγγραφή δισκετών, έτσι δεν είναι;

Το Greaseweazle v4 (αυτή είναι η έκδοση που κυκλοφορεί αυτή τη στιγμή) είναι μία μικρή πλακέτα με υποδοχές για καλώδια data και power για σύνδεση με το floppy disk drive, ενώ συνδέεται στο PC μέσω USB.

Το software που κάνει τη συσκευή να λειτουργήσει μπορεί κανείς να το κατεβάσει από το διαδίκτυο και σίγουρα δεν αποτελεί την επιτομή της φιλικότητας προς τον χρήστη, καθώς τρέχει μέσω... command line! Ευτυχώς υπάρχει και ένα GUI που διευκολύνει από αρκετά έως πολύ τη χρήση του Greaseweazle.

Στην πράξη το Greaseweazle αποδείχτηκε αξιόπιστο και λειτουργικό, τόσο στην εγγραφή δισκετών από .adf αρχεία όσο και στην δημιουργία floppy disk images από πραγματικές δισκέτες. Μόλις συνηθίσει κάποιος το GUI οι παραπάνω λειτουργίες γίνονται παιχνιδάκι, ενώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι το Greaseweazle μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για άλλους τύπους αρχείων πέρα των .adf (.ipf, .scp, .hfe) και για άλλα formats εκτός της Amiga (PC, Amstrad κλπ).

Συνολικά πρόκειται για μία εξαιρετική λύση σε πολύ λογική τιμή και το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Κρίμα που δεν κυκλοφόρησε και καμιά 15αριά χρόνια νωρίτερα!

Ενημέρωση: όπως με πληροφόρησε φίλος στο Facebook, το Greaseweazel αποτελεί open source project καί το έχει σχεδιάσει ο Keir Frazer, δημιουργός του λογισμικού Flash Floppy. Περισσότερες λεπτομέρειες εδώ, στην σελίδα του project στο Github.

Τετάρτη 8 Σεπτεμβρίου 2021

Αποχαιρετώντας τον Paul van der Valk

Θα ξεκινήσω απολογούμενος για το διάστημα που μεσολάβησε από την τελευταία μου ανάρτηση, αλλά η αλήθεια είναι ότι κάποιες (ή, για να ακριβολογούμε, τις περισσότερες) φορές το βάρος των καθημερινών υποχρεώσεων δεν επιτρέπει να ασχολούμαστε όπως και όποτε θέλουμε με τα hobbies μας. Αν στο παραπάνω προσθέσουμε και την έλλειψη "σοβαρών" ειδήσεων λόγω της καλοκαιρινής ραστώνης, voila, δημιουργείται ένα μεσοδιάστημα μεταξύ των αναρτήσεων ικανό ώστε να πιστέψει κανείς ότι το blog είναι πλέον ανενεργό. Ευτυχώς ή δυστυχώς δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο όπως διαπιστώνετε ιδίοις όμμασι.

Το θέμα της σημερινής ανάρτησης, έναν σχεδόν ολόκληρο μήνα μετά την προηγούμενη, είναι ο θάνατος του Paul van der Valk, ενός ανθρώπου που είχε συνδέσει το όνομά του με κάποια - λιγοστά, δυστυχώς - υπέροχα tunes της Amiga. Ο Ολλανδός μουσικός έφυγε από τη ζωή πρόωρα στις 12 Αυγούστου, σε ηλικία 58 ετών.

Όπως θα διαπιστώσετε από τα tunes που ακολουθούν, ο Paul van der Valk ήταν ένας εξαιρετικός συνθέτης ηλεκτρονικής μουσικής, από τους κορυφαίους στην πλατφόρμα της Amiga, και ο μόνος λόγος για τον οποίο δεν είναι γνωστότερος είναι η μικρή ποσότητα των έργων του. Συν το ότι αποχώρησε νωρίς από την σκηνή και δεν κράτησε επαφές με άλλους μουσικούς και coders.


Πέρα των υπέροχων tunes με τα οποία έντυνε ο Paul προγράμματα... συμπίεσης (hey, αυτή ήταν η Amiga, τι να λέμε τώρα;), στο βιογραφικό του έχει και ένα έργο το οποίο μάλλον άπαντες γνωρίζουν. Ναι, αναφέρομαι στην μουσική επένδυση του περίφημου Hybris, ενός από τα καλύτερα shoot 'em ups που εμφανίστηκαν ποτέ στον αγαπημένο 16μπιτο υπολογιστή.

Καθώς οι πληροφορίες οι σχετικές με τον Paul είναι από λιγοστές μέχρι ελάχιστες, θα σας αφήσω με την μόνη ίσως συνέντευξη του αποθανόντος, που έδωσε στο website Amiga Music Preservation. Με την υποσημείωση ότι η μνήμη του τον απατούσε στο θέμα της χρονολογίας της αγοράς του πρώτου του υπολογιστή, καθώς ο ZX81 δεν εμφανίστηκε στις προθήκες των καταστημάτων το 1978, αλλα το 1981...




Τρίτη 10 Αυγούστου 2021

TheA500 Mini: να την πάρω;

Οι άνθρωποι της Retro Games Ltd. μας είχαν προϊδεάσει από πέρυσι και μάλιστα είχα γράψει και εγώ σχετικά με το θέμα. Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, πίστευα ότι θα περνούσε πάρα πολύς καιρός μέχρι να ξανακούσουμε κάτι σχετικό με την TheA500 από επίσημα χείλη (Retro Games Ltd.). Αν ακούγαμε ποτέ δηλαδή, γιατί πιο εύκολο είναι να πάρει κανείς τα δικαιώματα για να χρησιμοποιήσει τον τίτλο του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, πaρά αυτά του ονόματος της Amiga! Κι όμως, προς μεγάλη μου έκπληξη (και ικανοποίηση) έπεσα έξω: δεν ξέρω τι άκρες έχουν οι τύποι στην Retro Games Ltd. αλλά το σημαντικό της όλης ιστορίας είναι ότι σήμερα ανακοίνωσαν την κυκλοφορία της TheA500 mini στις αρχές του επόμενου έτους (2022)!

Έχοντας υπάρξει "πελατάκι" της Retro Games Ltd. αφού από τα χέρια μου πέρασαν όλοι ανεξαιρέτως οι υπολογιστές που κυκλοφόρησε η κινέζικη εταιρία (δείτε εδώ και εδώ) θεωρώ ότι - και αφού φυσικά διάβασα με προσοχή τα specs της TheA500 Mini - είμαι σε θέση να βγάλω μία έγκυρη και αμερόληπτη ετυμηγορία σχετικά με το αν αξίζει το προϊόν ή όχι. Θα την κρατήσω για το τέλος, αφού πρώτα σας αραδιάσω τα θετικά και τα αρνητικά χαρακτηριστικά του υπολογιστή που μόλις ανακοινώθηκε.

The Good:

25 γνωστοί gaming τίτλοι έρχονται μαζί με το μηχάνημα αλλά αυτό δεν είναι τίποτα, αφού θα δίνεται η δυνατότητα στον χρήστη να χρησιμοποιήσει όποιο άλλο παιχνίδι ή demo επιθυμεί μέσω USB stick (ή σκληρού δίσκου). Μάλιστα, πέρα από την υποστήριξη για ADF images θα υπάρχει και η δυνατότητα χρήσης WHDLoad installs! Η TheA500 Mini θα είναι εφοδιασμένη με έξοδο HDMI (720p) και εισόδους USB και στο πακέτο θα έρχεται μαζί με ποντίκι και joypad 8 κατευθύνσεων. Υποστηρίζονται OCS, ECS αλλά και AGA chipsets. Θα υπάρχουν memory slots προκειμένου να μπορεί ο καθένας να αποθηκεύσει τα παιχνίδια στο σημείο που τα άφησε, χωρίς να χρειάζεται να τα ξαναπιάσει από την αρχή.


The Bad:

Το μηχάνημα θα είναι "mini", δηλαδή θα είναι ένα αντίγραφο της πραγματικής 500άρας σε μικρότερη κλίμακα χωρίς λειτουργικό πληκτρολόγιο. Αν ανήκετε σε αυτή τη μικρή και αμελητέα μειοψηφία που γνώριζε γιατί η Amiga είχε πληκτρολόγιο αλλά και το τι μπορούσε να κάνει κάποιος με αυτό τότε δυστυχώς θα πρέπει να καταφύγετε σε κάποια USB λύση. Όπως και στην περίπτωση του TheC64 Mini, δηλαδή. Κάτι άλλο που θα ενοχλήσει πολλούς εκεί έξω είναι ότι δεν μιλάμε ούτε για πραγματικό hardware συμβατό με το original, αλλά ούτε και για κάποια FPGA λύση, αλλά για εξομοίωση. Πράγμα που σημαίνει ότι κάποιο latency θα υπάρχει λογικά, αλλά στα μάτια των περισσότερων οι όποιες διαφορές δεν θα είναι αισθητές.


The Ugly: 

Το joypad που δίνεται μαζί με το μηχάνημα: όσο καλό κι αν είναι και όσο κι αν αποτελεί σαφέστατη βελτίωση συγκριτικά με τα joysticks που δίνονταν μαζί με τους προηγούμενος υπολογιστές της εταιρίας (κάτι που προφανώς δεν αποτελεί και κανένα σπουδαίο κατόρθωμα), Tomahawk δεν είναι. Επίσης, η σύνδεση θα γίνεται μέσω USB slot και όχι μέσω της κλασικής 9πινης υποδοχής για joysticks που είχαν οι original Amigas. Αν τα πράγματα είναι όπως στην περίπτωση του TheC64 θα μπορέσετε τελικά να κάνετε τη δουλειά σας με ένα USB adaptor της Retronic Design, αλλά, πιστέψτε με, θα ήταν Θείο δώρο η ύπαρξη ενός κανονικού joystick port.

The Verdict:

Στα 129,99€ που θα κοστίζει η TheA500 Mini θα έχει πέραν πάσης αμφιβολίας το ενδιαφέρον της, χωρίς να είναι απαγορευτική η τιμή της. Το θέμα του χειριστηρίου μπορεί κανείς να το χωνέψει ως έχει ή να το λύσει με κάποιο adaptor όπως αυτό που ανέφερα προηγουμένως. Αν όμως υπάρχει προοπτική κυκλοφορίας της TheA500 σε κανονικό μέγεθος και με λειτουργικό πληκτρολόγιο σε μελλοντικό χρόνο για ένα "λογικό" αντίτιμο (π.χ., 199,99€) τότε η αγορά της TheA500 Mini δεν δικαιολογείται επ' ουδενί. Και, σκεφτείτε κιόλας ότι αν κανένας (ή σχεδόν κανένας) δεν αγοράσει την TheA500 Mini επειδή άπαντες θα περιμένουν την full-sized TheA500 τότε η Retro Games Ltd. μπορεί να πτωχεύσει και ξεχάστε το μοντέλο πραγματικού μεγέθους! Bummer!

Θεωρώ ότι η επιλογή της λύσης της εξομοίωσης δεν αποτελεί σοβαρό μειονέκτημα, ειδικά αν επιλέγεται για να διατηρηθεί σε λογικά επίπεδα το συνολικό κόστος του προϊόντος και το latency είναι μηδαμινό όπως στην περίπτωση των TheC64 και TheVIC20. Η μη ύπαρξη DB9 joystick port αποτελεί σημαντική τροχοπέδη για a la 80s ένοχες gaming απολαύσεις και το μη λειτουργικό mini πληκτρολόγιο ε, για κάποιους εξ' ημών αποτελεί τεράστιο μείον. Αν όμως κυκλοφορήσει μελλοντικά full sized μοντέλο με functional keyboard τότε τα πράγματα θα αλλάξουν ριζικά: άλλωστε ποιος δεν θα ήθελε μια ολοκαίνουρια Amiga με υποστήριξη OCS/ECS και AGA και με υποστήριξη USB flash drives και WHDLoad στα 200€; Αν μάλιστα δεν σας απασχολεί ουδόλως το θέμα του πληκτρολογίου, τότε το όλο πακετάκι θα σας στοιχίσει μονάχα 130€ και δεν θα χρειαστεί να περιμένετε και πάρα πολύ μέχρι να το αποκτήσετε!

Σάββατο 26 Ιουνίου 2021

Once we were Kings part 10 - the one Amiga to rule them all

Από το 1987 που πρωτοκυκλοφόρησε, πάντοτε με μάγευε η διπλή φύση της Amiga 2000, η ανήκουστη για την εποχή δυνατότητα να έχεις τις δύο καλύτερες πλατφόρμες να στεγάζονται μέσα στο ένα και το αυτό μηχάνημα. Φυσικά, το κόστος της Amiga 2000 εκείνη την εποχή υπερέβαινε κατά πολύ τον προϋπολογισμό μου - όπως άλλωστε και αυτό της μικρότερης αδελφής της, της Amiga 500. Έτσι, στα τέλη του 1989 απέκτησα τελικά ένα σκέτο PC/XT συμβατό μηχάνημα και έκανα υπομονή μέχρι το 1993, οπότε και κατάφερα τελικά για πρώτη φορά να κάνω δική μου μια Amiga, και συγκεκριμένα την Amiga 500 Plus.




Όταν, μετά την έλευση της τρέχουσας χιλιετίας, αποφάσισα να πέσω με τα μούτρα στο hobby του retro computing, η πλατφόρμα της Amiga είχε σίγουρα την τιμητική της μεταξύ των επιλογών μου (δείτε και τις προηγούμενες σχετικές αναρτήσεις). Αν και πλέον η ιδέα του να έχω ένα απλό 8088 based PC μέσα σε μια Amiga 2000 δεν μου έκανε ιδιαίτερη αίσθηση, παρόλα αυτά απέκτησα και δοκίμασα κάποια bridgeboards (σ.σ. οι κάρτες "PC" που έμπαιναν στην A2000), μέχρι και ένα εκ των κορυφαίων εξ αυτών, που ακούει στο όνομα Golden Gate 386sx. Περιττό να πω ότι η επεξεργαστική ισχύς κανενός bridgeboard δεν με ικανοποίησε: αν, με κάποιο μαγικό τρόπο, επέστρεφα στις αρχές των '90s, μια Amiga 2000 με έναν Intel 80386sx μέσα της ίσως να αποτελούσε την υπέρτατη κομπιουτερική ονείρωξη. Το 2010 που ασχολήθηκα εγώ δεν έφτανε καν για να τρέξω το Doom. Φαινόταν λοιπόν ότι η ιστορία "PC μέσα στην Amiga" δεν είχε ιδιαίτερο "ζουμί" και, σίγουρα, δεν είχε ιδιαίτερο νόημα, πλέον. Μέχρι που, από ένα post χαμένο μέσα στις δεκάδες χιλιάδες των posts του παλιού, αγαπημένου, amiga.org, το μάτι μου έπεσε σε τρεις μαγικές λεξούλες: "single board computer", έγραφε ένας τύπος, "αυτή είναι η απόλυτη λύση για PC μέσα στην Amiga". Και, όπως κατά κανόνα συμβαίνει στα fora όταν κάποιος αναφέρει κάτι πολύ σημαντικό, κανένας δεν του έδωσε σημασία...


Τι εστί όμως "single board computer"; Τι είναι τα SBCs; Σύμφωνα με την Wikipedia πρόκειται περί "a complete computer built on a single circuit board, with microprocessor(s), memory, input/output (I/O) and other features required of a functional computer". Με λίγο ψάξιμο στην ebay διαπίστωσα ότι υπήρχαν κάθε λογής (και κάθε τιμής) single board computers: χρήματα να ήθελες να ξοδέψεις και αυτά βρίσκονταν εκεί και σε περίμεναν. Κάποια μάλιστα εξ' αυτών ήταν ISA κάρτες και προορίζονταν για βιομηχανική χρήση. Ναι, ISA κάρτες, σαν κι αυτές που δέχονταν τα PCs από την εμφάνισή τους μέχρι και τα τέλη των 90s. ISA κάρτες, σαν κι αυτές που δεχόταν η Amiga 2000! "Βρε, λες;" αναρωτήθηκα...

Πριν φτάσω στον Pentium 4, πέρασα από τον Pentium III...

 


 

Αρχικά, αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη μου με ένα SBC που "φορούσε" έναν Pentium MMX και δεν διέθετε καν ενσωματωμένη κάρτα γραφικών, κάτι που μου είχε διαφύγει παντελώς όταν το αγόρασα. Το διαπίστωσα φυσικά μετά λύπης καμιά εικοσαριά μέρες αργότερα, όταν το πρώτο μου single board computer έφτασε στα χέρια μου. "Και τώρα, τι κάνω;", αναρωτήθηκα. Πήρα την απόφαση να κουμπώσω την κάρτα σε μια Amiga 2000 να δω τουλάχιστον τι γίνεται, αν ανάβει το μηχάνημα ή γίνεται κάποιο conflict ή οτιδήποτε άλλο. Η Amiga άναψε κανονικά, το ίδιο έδειχνε να συμβαίνει και με το SBC, καθώς δούλευε το ανεμιστηράκι του - πράγμα που σήμαινε ότι η κάρτα έπαιρνε ρεύμα από το ISA slot της Amiga. Το επόμενο λογικό βήμα ήταν να τοποθετήσω και μια ISA VGA κάρτα, να δω τι θα γίνει. Προχώρησα λοιπόν έτσι, συνέδεσα και μια οθόνη στην VGA και πάτησα τον διακόπτη της τροφοδοσίας της διχίλιαρης: 1-2 δευτερόλεπτα αργότερα η οθόνη φωτίστηκε και εμφανίστηκε η χαρακτηριστική αρχική εικόνα ενός PC, με τον έλεγχο της RAM: απ' ότι φαινόταν, είχα μέσα στην Α2000 μου έναν λειτουργικό Pentium MMX! Γουάου!

Φυσικά, και επειδή τρώγοντας έρχεται η όρεξη, δεν σταμάτησα εκεί, αλλά μάλλον από εκεί ξεκίνησα: ακολούθησαν SBCs με Pentium II & Pentium III (αυτά είχαν ενσωματωμένες κάρτες γραφικών) μέχρι που, κάποια στιγμή εντόπισα - σε λογικότατη τιμή, κάπου γύρω στα 80€ - ένα single board computer που δεχόταν Pentium 4! Εντάξει, ίσως τώρα πια, εν έτει 2021 αυτό να μην δείχνει τόσο εντυπωσιακό, αλλά μην ξεχνάτε ότι αναφερόμαστε σε μία εποχή που ο κόσμος αγόραζε PCs με Pentium 4 ως βασικά μηχανήματα για το σπίτι ή τη δουλειά του. Σα να λέμε, με σημερινά δεδομένα, ότι ήταν ένα SBC με... Intel Core i5!

Με το board αυτό λοιπόν στην κατοχή μου, έβαλα ως στόχο να φτιάξω την υπέρτατη Amiga, την Amiga που θα στέγαζε στο εσωτερικό της την μεγαλύτερη επεξεργαστική ισχύ στην ιστορία - χωρίς φυσικά να παύει ταυτόχρονα να είναι Amiga. Εννοείται πως το όλο εγχείρημα θα στεγαζόταν στο ευρύχωρο case μιας Amiga 2000, καθώς το να χωρέσουν το SBC με την γιγαντιαίων διαστάσεων ψύκτρα του Pentium 4 σε συνδυασμό με τις Zorro κάρτες που θα χρειάζονταν για να καταστήσουν την Amiga "αξιοπρεπή" ήταν απλά αδύνατο να γίνει στο περιορισμένων διαστάσεων case της A3000 ή της A4000...

Η σκέψη μου ήταν να αναβαθμίσω την Amiga 2000 με έναν σταθερό και αξιόλογο επιταχυντή, μία RTG κάρτα γραφικών και μία κάρτα δικτύου. Κατέληξα σε έναν 68030 της GVP με 16MB Fast RAM, μία Picasso II και μία Ariadne. Από την πλευρά του PC όλα περιλαμβάνονταν στην SBC:  κάρτα γραφικών, δικτύου κλπ ήταν όλα εκεί.

Το πρώτο πρόβλημα που αντιμετώπισα ήταν αυτό που ούτως ή άλλως ανέμενα να αντιμετωπίσω, δηλαδή η τροφοδοσία του όλου συστήματος: το εκατόν-κάτι Watt "μαμίσιο" τροφοδοτικό της Α2000 προφανώς και δεν ήταν ικανό ώστε να τροφοδοτήσει επαρκώς μία expanded Amiga μαζί με έναν Pentium 4. Για καλή μου τύχη εντόπισα (και αγόρασα) έναν μετατροπέα που έδινε τη δυνατότητα να συνδέσουμε και να χρησιμοποιήσουμε ένα κοινό τροφοδοτικό από PC στην Amiga 2000. Είναι δύσκολο να περιγράψω τη χαρά που ένιωσα όταν, με το νέο τροφοδοτικό και τα πάντα στη θέση τους, άναψα το μηχάνημα και διαπίστωσα ότι είχα video output και από την Amiga αλλά και από το PC... Τώρα πια, το μόνο που έμενε ήταν το software...




Από την πλευρά της Amiga έστησα Amiga OS 3.9, με ανάλυση οθόνης την "ιδιαίτερη" 1152 x 900 pixels, και, φυσικά, το μηχάνημα ήταν εξοπλισμένο με σκληρό δίσκο, οπτικό μέσο και δίκτυο για επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Από την πλευρά του PC εγκατέστησα έναν δίσκο 2,5" (για χωροταξικούς λόγους) dual boot με Windows XP και Windows 7. Μερικές μέρες αργότερα λοιπόν, είχα δύο απολύτως λειτουργικά μηχανήματα να στεγάζονται στο ίδιο σασί και να συνλειτουργούν υποδειγματικά, με το Pentium 4 based PC να τροφοδοτείται από το ISA slot της Amiga. Κι όμως, σαν κάτι να έλειπε: βλέπετε, με τα παλιά bridgeboards μπορούσε ο χρήστης να χρησιμοποιήσει Amiga και PC με τα ίδια μέσα εισόδου και εξόδου (πληκτρολόγιο, ποντίκι, οθόνη). Στην δική μου υλοποίηση, αν και απείρως ισχυρότερη, είχα 2 πληκτρολόγια, 2 ποντίκια και 2 monitors συνδεδεμένα στο case της Amiga 2000. Έπρεπε λοιπόν κάτι να κάνω, ώστε να δώσω στο μηχάνημα τη λειτουργικότητα μιας Amiga με bridgeboard, ενώ ταυτόχρονα να μπορώ να εκμεταλλευτώ την επεξεργαστική ισχύ του Pentium 4. Την λύση θα μου έδινε η Microsoft, με μία εφαρμογή που εδώ και πολλά χρόνια αποτελεί κομμάτι των Windows, το Remote Desktop...

Έχετε δει ποτέ Amiga με περισσότερα ports; Νομίζω πως όχι...

Κάρτες, δίσκοι...

...και τρελό καλωδιομάνι!

Το παλιό τροφοδοτικό...

...ο adaptor...

...και το νέο τροφοδοτικό.

Ναι, αυτή η κάρτα είναι ένας ολόκληρος υπολογιστής με Pentium 4!
Ένας Remote Desktop client επιτρέπει σε κάποιον να συνδεθεί με ένα PC που τρέχει Windows, αλλά, σε αντίθεση με άλλες λύσεις όπως είναι τα VNCTeamviewerAnyDesk κλπ, συνδεόμαστε στον server χρησιμοποιώντας την ανάλυση της οθόνης και το βάθος χρώματος του client PC - πράγμα ιδιαίτερα βολικό εάν ο server έχει μεγαλύτερη ανάλυση ή διαφορετικές αναλογίες από τον client. Ένα ακόμα πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του Remote Desktop είναι ότι είναι πολύ πιο γρήγορο από οποιαδήποτε άλλη λύση remote access/remote control. Τέλος, το μεγαλύτερο plus του Remote Desktop στην δική μου περίπτωση ήταν το ότι υπήρχε client για Amiga!

Πλέον, το μόνο που απέμενε ήταν η υλοποίηση. Δημιούργησα λοιπόν στις εγκαταστάσεις των Windows του SBC χρήστες για Remote Desktop, ενεργοποίησα την remote πρόσβαση και, τέλος, εγκατέστησα τον Remote Desktop client στην Amiga. Μετά από μερικές παραμετροποιήσεις, ο έλεγχος του SBC μέσα από την Amiga ήταν γεγονός! Ιδού:

Browser στην Amiga, browser και στο PC!

Windows XP μέσα στην Amiga; Φυσικά, γιατί όχι;

Ανακεφαλαίωση λοιπόν, για όσους τυχόν μπερδεύτηκαν κάπως: πήρα μία Amiga 2000, της προσέθεσα accelerator, fast RAM, κάρτα γραφικών, κάρτα δικτύου, σκληρό δίσκο και οπτικό μέσο. Εγκατέστησα το AmigaOS 3.9 και τους drivers για τις κάρτες και τις επεκτάσεις. Σε ένα από τα ISA slots της Amiga τοποθέτησα ένα Pentium 4 based single board computer, του έβαλα δίσκο και εγκατέστησα Windows XP και Windows 7. Ενεργοποίησα το Remote Desktop στο PC και εγκατέστησα τον ανάλογο client στην Amiga. Το αποτέλεσμα: μια Amiga 2000 η οποία, όποια στιγμή ήθελα, μπορούσε να μπει σε οποιοδήποτε site ήθελα, να εκτελέσει οποιαδήποτε εφαρμογή επιθυμούσα, γενικώς, να κάνει οτιδήποτε έκανε ένας σύγχρονος υπολογιστής μέσω του PC σε ISA κάρτα που ήταν εγκατεστημένο και τροφοδοτούταν από το motherboard της Amiga! Με λίγα λόγια, μια Amiga 2000 η οποία, όποτε δυσκολευόταν, "δανειζόταν" την ιπποδύναμη του PC - και όλα αυτά μέσα από ένα παράθυρο του Workbench (sorry, AmigaOS)!

Με την ολοκλήρωση του project o ενθουσιασμός μου ήταν έκδηλος, οπότε και ανέβασα το παρακάτω video στο youtube, προκειμένου να επιδείξω τις δυνατότητες του μηχανήματος μου:


Δυστυχώς, αν και το video είχε μεγάλη πέραση (τη στιγμή που γράφω το κείμενο έχει προβληθεί ήδη 97.697 φορές!), πολλοί δεν κατάλαβαν τι ακριβώς έκανα, εξ ου και τα πολλά dislikes αλλά και δεκάδες εμετικά σχόλια...

Σε περίπτωση που κάποιος ενδιαφέρεται να δει το μηχάνημα και να "παίξει" μαζί του, πρέπει να σας πληροφορήσω ότι δεν βρίσκεται πλέον στην κατοχή μου, αλλά θα μπορούσα να φέρω όποιον ενδιαφέρεται σε επαφή με τον τωρινό ιδιοκτήτη του. Κάποιοι με ρωτούν "μα γιατί την πούλησες αυτή την Amiga; Αφού ήταν μοναδική, δεν υπάρχει άλλη παρόμοια!". Η απάντηση είναι απλή: προσέγγισα το όλο θέμα με Καβαφική λογική! Ναι, δεν αστειεύομαι, η όλη μου χαρά, αυτό που με "γέμισε" ήταν το ίδιο το ταξίδι και όχι ο προορισμός. Τα προβλήματα που συνάντησα, οι λύσεις που έδωσα, τα πραγματάκια που δεν είχα υπολογίσει και έπρεπε να διορθώσω στην πορεία, το fine tuning του μηχανήματος, όλα αυτά. Από τη στιγμή που έλυσα μέχρι και το τελευταίο θέμα, δεν υπήρχε πλέον κάτι που να με δένει άρρηκτα με το μηχάνημα: είχε ήδη εκπληρώσει τον σκοπό του...

Αν κάτσω και μπω στη διαδικασία να μελετήσω συνολικά και προσεκτικά τα όσα σας έχω γράψει όλο αυτό το διάστημα μέσα από τη σειρά αναρτήσεων "Once We Were Kings", καταλήγω ότι η Amiga 2000 της παρούσας ανάρτησης ήταν το πλέον μεγαλεπήβολο project μου και σίγουρα, το τελευταίο τέτοιας εμβέλειας και τέτοιου κόστους. Μετά απ' αυτό είχα αδειάσει τόσο πολύ ψυχολογικά που πούλησα ό,τι Amiga είχα και δεν είχα, με αποτέλεσμα να μείνω χωρίς έστω μια Amiga 500 για περίπου 2 χρόνια! Προσωπικά θεωρώ ότι η όλη ιστορία άξιζε τον κόπο και με το παραπάνω, γιατί επί αρκετά χρόνια και ξοδεύοντας πολλά χρήματα και αμέτρητες ώρες, προσπάθησα να εκμεταλλευτώ στο έπακρο την πλατφόρμα της classic Amiga, πηγαίνοντάς την σε σημεία πολύ πέρα του πλαισίου που οριοθετούσε ο σχεδιασμός της. Και αυτό για μένα δείχνει και τον σεβασμό στην πλατφόρμα, αυτό το "ξεζούμισμα". Αν αναλώνεται κανείς απλά στο να παίζει Sensible με την Amiga του δεν πάει να πει ότι δεν την αγαπάει ή κάτι τέτοιο, αλλά ότι η θέση που έχει στην καρδιά του είναι αυτή που θα μπορούσε να έχει μια οποιαδήποτε παιχνιδομηχανή. Και αυτό είναι πέρα για πέρα άδικο, αφού η Amiga ήταν τελικά πολλά περισσότερα από μια παιχνιδομηχανή...

Νομίζω ότι πλέον φτάσαμε στο τέλος. Αυτή η σειρά αναρτήσεων εξιστόρησε (αρκετά αναλυτικά, θεωρώ) τις περιπέτειές μου με διάφορα μοντέλα της Amiga επί σειρά ετών. Και νομίζω ότι αποδεικνύει και με το παραπάνω στους haters ότι κάθε άλλο παρά αντιπαθώ την πλατφόρμα αυτή. Απλά δεν ασπάζομαι επ' ουδενί τον τυφλό οπαδικό φανατισμό - nothing more, nothing less...

Σάββατο 5 Ιουνίου 2021

Ένα μαγικό floppy disk drive!

Πείτε μου ειλικρινά, ποιος από εσάς εκεί έξω δεν προσπάθησε κάποτε χρησιμοποιώντας διάφορες hardware λύσεις να γράψει και να διαβάσει δισκέτες Amiga στο/από το PC του; Υπήρξαν κατά καιρούς αρκετές ενδιαφέρουσες προτάσεις, άλλες φθηνότερες, άλλες ακριβότερες, οι περισσότερες στριφνές και δύσχρηστες, αλλά, πέρα από το κλασικό Catweasel δεν υπήρξε κάποιο άλλο interface/controller που να θεωρήθηκε - και να ήταν - πραγματική λύση στο πρόβλημα. Μέχρι τώρα αυτό, όμως. Διότι πλέον...

Πλέον υπάρχει το Arduino Amiga Floppy Disk Reader/Writer του Rob Smith, το οποίο, όχι απλά επιτρέπει την ανάγνωση και την εγγραφή οποιασδήποτε δισκέτας Amiga (ακόμα και αυτών με εξωτικά κλειδώματα), αλλά κάνει και κάτι... μαγικό: μετατρέπει το PC (οποιοδήποτε PC, ακόμα και ένα laptop με Windows 10) σε Amiga με floppy disk drive. Για να είμαι πιο ακριβής, μετατρέπει το PC σε Amiga που μπορεί να κάνει boot από το floppy disk drive! Φυσικά χρειάζεται το WinUAE, αλλά με την προσθήκη του Arduino Amiga Floppy Disk Reader/Writer μπορεί κανείς απλά και πανεύκολα να... ξεδώσει με την συλλογή δισκετών του χωρίς να βάλει πραγματική Amiga στην εξίσωση!

Καταλαβαίνετε ότι ένα περιφερειακό όπως το Arduino Amiga Floppy Disk Reader/Writer θα έκανε... πάταγο στην προ-WHDLoad εποχή, τότε που άπαντες φυλούσαμε ως κόρες οφθαλμών τις δισκέτες μας και δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα έφτανε μία μέρα που θα χρησιμοποιούσαμε hard disk installs των παιχνιδιών και των demos. Και που φυσικά δεν υπήρχαν και floppy disk drive εξομοιωτές όπως τα Gotek, GOEX κλπ...

Ακόμα και σήμερα όμως, αν κάποιος βρίσκει ενδιαφέρουσα την προοπτική να έχει τη δυνατότητα να τροφοδοτεί την πραγματική του 500άρα με... φρέσκες δισκέτες ή να χρησιμοποιεί το PC του ως floppy based Amiga, πλέον το Arduino Amiga Floppy Disk Reader/Writer θα του λύσει τα χέρια. Είναι σίγουρα κρίμα που αυτό το μαγικό floppy disk drive δεν κυκλοφόρησε 10-15 χρόνια νωρίτερα, αλλά, ακόμα και τώρα που οι πραγματικές δισκέτες έχουν σχεδόν εξ' ολοκλήρου αντικατασταθεί από floppy disk images, το Arduino Amiga Floppy Disk Reader/Writer αποτελεί ένα μικρό... θαύμα!

Αν ενδιαφέρεστε για περισσότερες πληροφορίες κάντε μία επίσκεψη στην σελίδα του Rob Smith ή, ακόμα καλύτερα, δείτε το παρακάτω ενδιαφέρον και επεξηγηματικό video από τον Neil (RMC):

Δευτέρα 24 Μαΐου 2021

Και τι κάνει αυτό το 3.2, δηλαδή;

Χμ, καλή ερώτηση. Γιατί εντάξει, ωραία σας το πλάσαρα χθες, έριξα και μια πρέζα λυρισμό για να δέσει το γλυκό κι όλα καλά. Ή, για την ακρίβεια, όλα καλά μέχρι να θέσει κάποιος το καίριο ερώτημα του τίτλου της ανάρτησης: τι κάνει το AmigaOS 3.2; Ποια είναι τα νέα του χαρακτηριστικά; Γιατί να το αποκτήσει κάποιος; Αξίζει να αντικαταστήσουμε με δαύτο το αειθαλές Workbench 1.2, το "καλό", της κιτρινισμένης 500άρας μας; (ΝΑΙ!)

Το πιο απλό που θα μπορούσα να κάνω θα ήταν απλά να σας παραθέσω μια λίστα με τα νέα χαρακτηριστικά του - επίσης νέου - λειτουργικού όπως τα ανακοίνωσε η Hyperion. Βασικά τι πάει να πει "θα μπορούσα"; Μπορώ και θα το κάνω, ορίστε:

Στο σημείο αυτό έχω καλύψει νομίζω την είδηση με τον τρόπο που θα το έκανε το 99% των websites και blogs (καλά, για τα social media δεν το συζητάμε καν). Αλλά φτάνει αυτό; Κατά την προσωπική μου άποψη, αν απλά πετάξεις στα μούτρα κάποιου μία είδηση χωρίς πολλά-πολλά, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς οπτικοακουστικό υλικό, χωρίς περαιτέρω πληροφορίες, το πιθανότερο είναι ότι και αυτός θα την προσπεράσει. Οπότε όχι, το τι κάνει το AmigaOS 3.2, το πώς εγκαθίσταται, το πώς συμπεριφέρεται σε low-end συστήματα καλό είναι να το δούμε αναλυτικά, όχι να το ξεπετάξουμε με μία παράγραφο κειμένου ή ένα screenshot. Και ποιος είναι ο πλέον αρμόδιος για να παρουσιάσει το νέο AmigaOS, ποιος γνωρίζει την πλατφόρμα καλύτερα κι απ' την παλάμη του, ποιανού το όνομα στην Ελληνική Αμιγκική κοινότητα είναι συνυφασμένο με την Amiga;

Προφανώς όχι το δικό μου!

Θεωρώ πως αν ένας άνθρωπος υπηρετεί ακούραστα και αφιλοκερδώς τα... Αμιγκικά ιδανικά από την εποχή που το AmigaHellas γινόταν hosting σε μία Amiga 1200 με 68030 (την δική του, άραγε;) αλλά και ακόμα νωρίτερα, αν ένας βρίσκεται στις Αμιγκικές επάλξεις από τα χρόνια που οι Amigas μας δεν είχαν καν αρχίσει να κιτρινίζουν, αυτός ο άνθρωπος είναι ο Walkero, κατά κόσμον Γιώργος Σωκιανός.

Ο Γιώργος είναι ο άνθρωπος που βρίσκεται πίσω από το amiga.gr από το οποίο - δεν θα σας το κρύψω - πληροφορήθηκα και εγώ ο ίδιος για την επικείμενη κυκλοφορία του AmigaOS 3.2. Και επειδή η κυκλοφορία μίας νέας έκδοσης του AmigaOS είναι πάντα big news για τους Αμιγκάδες που μπορούν να δουν και πέρα από το SWOS, ο Walkero, με ενθουσιασμό παιδιού που ανοίγει Χριστουγεννιάτικο δώρο, επιμονή και στοχοπροσήλωση που παραπέμπουν στον... Michael Jordan του The Last Dance (he took it personally) και γνωσιακό υπόβαθρο uber-hardcore Amigan μπήκε στη διαδικασία να φτιάξει κάποια πραγματάκια για να μας μπάσουν όλους (όσους έχουμε το "μικρόβιο", τουλάχιστον) στον μαγικό κόσμο του AmigaOS 3.2. Τι έφτιαξε; Δώστε βάση:

- Παρουσίαση του AmigaOS 3.2 (+ video διάρκειας 2 και βάλε ωρών με ερωταπαντήσεις)

- Οδηγό εγκατάστασης του AmigaOS 3.2

- Οδηγό εγκατάστασης ελληνικών στο AmigaOS 3.2

Και την ώρα που εσείς βλέπετε τα παραπάνω και αναρωτιέστε "μα πότε πρόλαβε κιόλας;" να σας πληροφορήσω ότι μόλις χθες ο Γιώργος ανέβασε και νέο βίντεο παρουσίασης του λειτουργικού, με την συμμετοχή του Ignatio Gully, μέλους της ομάδας ανάπτυξης του AmigaOS 3.2. Τούτο εδώ μάλιστα, καθώς ο Ignatio παρουσιάζει μία-μία τις - άγνωστες στο ευρύ κοινό - πτυχές του νέου AmigaOS, κρατάει, ούτε λίγο ούτε πολύ, 3 ώρες και 33 λεπτά! Μπορείτε να το παρακολουθήσετε παρακάτω:

Από όλα όσα διαβάσατε μέχρι τώρα θεωρώ ότι καταλάβατε το γιατί ο Γιώργος είναι ο πλέον αρμόδιος για να σας πληροφορήσει για το "τι κάνει το OS 3.2", έτσι; Με 3 αναλυτικούς οδηγούς με πληθώρα screenshots και 2 βίντεο συνολικής διάρκειας κοντά στις 6 ώρες όχι απλά μας βάζει γερά στον κόσμο του νέου AmigaOS, αλλά μας κάνει να το αντιμετωπίζουμε και ως... παλιόφιλο!

Δεν νομίζω ότι έχει νόημα να επεκταθώ περισσότερο: αν ήθελα να γράψω κάτι ακόμα σχετικά με το θέμα της ανάρτησης που διαβάζετε απλά δεν θα υπήρχε λόγος, αφού ουσιαστικά ο Γιώργος το έχει καλύψει το θέμα. Κάντε μια βόλτα λοιπόν από το amiga.gr και θα πειστείτε. Αφήστε που έχει και πολλά-πολλά ακόμα να διαβάσετε!