Ξαναζώντας εποχές 500άρας με το AmiPi drive

Είναι Νοέμβριος του 1989. Έχει ήδη αρχίσει να χειμωνιάζει και ο όγκος των μαθημάτων της Β' λυκείου δεν βοηθάει να φτιάξει η διάθεση. Ευτυχώς είναι ήδη Πέμπτη, οπότε έχουμε "μία και σήμερα" για το Σάββατο. Το οποίο ναι, είναι μια ιδιαίτερη μέρα.

Καθώς η καθηγήτρια εξηγεί την κλίση κάποιου ανώμαλου ρήματος στα αρχαία (αχ, ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης) κοιτάζεις αφηρημένα έξω από το παράθυρο και φέρνεις στο μυαλό σου την Σαββατιάτικη ιεροτελεστία: πρωινό ξύπνημα - εθελοντικά αυτή τη φορά, όχι με το ζόρι για το σχολείο -, ένα ποτήρι γάλα στα γρήγορα, ό,τι λιγοστά χρήματα έχεις στην τσέπη και βουρ για τη στάση του τρόλεϊ στην Ευτυχίδου, να χωθείς στο 2 ή στο 11 που πάνε κέντρο. Το πλέον αργό και άκυρο στη σύλληψή του μέσο μαζικής μεταφοράς σέρνεται, αγκομαχά, αλλά κάποτε φτάνει στην Πανεπιστημίου όπου και κατεβαίνεις στο Rex. Τσεκάρεις στο μεγάλο περίπτερο τα ξένα περιοδικά για υπολογιστές και υπόσχεσαι στον εαυτό σου ότι αν σου περισσέψουν χρήματα θα επιστρέψεις για να τα "επενδύσεις" στο τελευταίο τεύχος του Computer+Video Games. "Ανεβαίνεις" την Εμμανουήλ Μπενάκη και στρίβεις αριστερά στη γωνία με την Κωλέττη, στο κτίριο που μέχρι πριν από 3 χρόνια στεγαζόταν το Computer Club. Φτάνοντας στη Μπόταση κάνεις δεξιά και νιώθεις την ανάσα σου να κόβεται και το στήθος σου να ανεβοκατεβαίνει όλο και πιο γρήγορα από την προσμονή, καθώς φτάνεις στη Σολωμού. Ο επόμενος παράλληλος είναι η "Στουρνάρα" (Στουρνάρη, κανονικά). Είσαι στο επίκεντρο της ελληνικής Silicon Valley που σφύζει από ζωή, εκεί που όλα συμβαίνουν. Στα αριστερά σου το Computer Market, διαγώνια ο Εγκέφαλος, απέναντί του ο Thomas Soft, στην ευθεία αριστερά το Σύμπαν Computers (στο οποίο εργάζεται και ο γράφων, αυτόν τον καιρό) και πάλι διαγώνια προς τα Εξάρχεια, το Πλαίσιο με τα φτηνά PCs που ουδόλως σε ενδιαφέρουν.

Αναρωτιέσαι πού να πρωτοπάς να τσεκάρεις τι καινούριο ήρθε. Κάποιος σου πέταξε κάτι για κάποιο "Beast" με φανταστικά γραφικά, αλλά εσύ θες επιτέλους να βρεις την ευκαιρία να γράψεις το Beach Volley και το Super Hang-On που τα ζαχαρώνεις εδώ και βδομάδες. Ή το Silk Worm, τι παιχνιδάρα! Ευτυχώς το Kick Off που πήρες το καλοκαίρι σε έχει αποζημιώσει και με το παραπάνω - κι ας παραπονιούνται οι φίλοι σου όταν παίζετε διπλό ότι είναι άδικο να έχεις εσύ το Tomahawk και αυτοί το Quickshot 2.

"Δεν έχει σημασία", σκέφτεσαι. Η σκέψη της στο γραφείο σου να σε περιμένει να δοκιμάσεις τα καινούρια παιχνίδια με το drive της να γουργουρίζει φορτώνοντας και την καταπληκτική μουσική να ξεχύνεται από τα ηχεία του 1084 κάνει την καρδιά σου να σκιρτάει. Καλός ήταν και ο Amstrad που είχες πριν, αλλά η Amiga 500 είναι το κάτι άλλο, πώς να το κάνουμε;

Αν όλα τα παραπάνω έχουν ομοιότητες και με τις δικές σας μνήμες, το ξέρετε, δεν είστε οι μόνοι. Μπορεί κάποιοι να μην κατέβαιναν στο κέντρο αλλά να πήγαιναν στα μαγαζιά της γειτονιάς τους, μπορεί άλλοι να μην είχαν φτάσει ακόμα στο λύκειο ή να μην είχαν 1084, αλλά όλα αυτά είναι λεπτομέρειες. Η φάση με την Amiga εκείνη την εποχή ήταν πάνω-κάτω η ίδια ανεξαρτήτως γεωγραφικής τοποθεσίας και ταχυδρομικού κώδικα. Προσωπικά εκείνα τα χρόνια δεν είχα Amiga, αλλά εργαζόμενος σε computer shop στη Στουρνάρη με κύριο αντικείμενο απασχόλησης την αντιγραφή δισκετών για Amiga και Atari ST ήταν σα να είχα. Δυστυχώς μετά από λίγο καιρό αποφάσισα να αλλάξω δουλειά και να ασχοληθώ με τα PCs. Και γράφω "δυστυχώς" διότι απομακρύνθηκα από τη gaming σκηνή και έχασα πολλά... επεισόδια μέχρι το 1993, όταν και απέκτησα μία Amiga 500 Plus.

Σε μια προσπάθεια λοιπόν να ζήσω - έστω και ετεροχρονισμένα - την εμπειρία του να κάθομαι και να δοκιμάζω όποτε έχω τη διάθεση 2-3 "καινούρια" παιχνίδια (ήτοι τίτλους που δεν είχα παίξει στον καιρό τους) αποφάσισα να στήσω το πιο απλό setup: μία Amiga 500 με την απαραίτητη επέκταση μνήμης των 512ΚΒ, ένα μεταλλικό joystick, μία μικρή CRT τηλεόραση και ένα floppy disk drive emulator εφοδιασμένο με μερικές εκατοντάδες προσεκτικά επιλεγμένα .ADF αρχεία, με τα παιχνίδια που με ενδιέφερε να δοκιμάσω. Ο λόγος που προτίμησα το floppy emulator αντί ενός πραγματικού disk drive είναι προφανής: ποιος κάθεται να γράψει 200-300 δισκέτες εν έτει 2022; Πλάκα κάνουμε; Ωραία η φάση, δε λέω, αλλά τώρα που έχουν περάσει τα χρόνια κάποια πράγματα - ειδικά τα χρονοβόρα - καλό είναι να αποφεύγονται. Επίσης απέφυγα την (ήδη έτοιμη στην 1200άρα μου) λύση του WHDLoad γιατί επιζητούσα μια εμπειρία όσο δυνατόν πλησιέστερη στην αυθεντική, με τις (virtual) αλλαγές δισκετών, τα cracktros, ξέρετε τώρα...

Αντί του δημοφιλούς Gotek αποφάσισα για μία ακόμα φορά μετά από χρόνια να επιλέξω την εξαιρετική λύση του AmiPi drive που κατασκευάζει ο καλός μου φίλος Δημήτρης (MasterGR). Πέραν του ότι το κόστος των δύο συσκευών είναι παρόμοιο, το AmiPi drive έχει μια σειρά από πλεονεκτήματα που δεν ήταν δυνατόν να με αφήσουν αδιάφορο. Θα απαριθμήσω μερικά που μου έρχονται πρόχειρα στο μυαλό:

- Δεν χρειάζεται "μακέλεμα" της Amiga καθώς εγκαθίσταται ακριβώς στη θέση του disk drive, χρησιμοποιώντας μέχρι και τις ίδιες βίδες, ενώ τα κουμπιά του και η υποδοχή για την SD κάρτα είναι προσβάσιμα από τις ήδη έτοιμες οπές του case που έμπαινε η δισκέτα και βρισκόταν το eject button.

- Δεν χρειάζεται οθόνη κανενός τύπου, καθώς το AmiPi drive διαθέτει ένα ιδιαιτέρως εύχρηστο, καλαίσθητο και απλό user interface που εμφανίζεται όταν ανάβουμε την Amiga.

- Μια και πρόκειται για εξομοιωτή η ταχύτητα ανάγνωσης είναι ακριβώς η ίδια με την αντίστοιχη ενός πραγματικού floppy disk drive, προσθέτοντας πόντους στη συνολική εμπειρία.

- Απ' όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω τρέχει τα πάντα και δεν έχει το παραμικρό θέμα ασυμβατότητας.

- Εξομοιώνει μέχρι και 2 floppy disk drives ταυτόχρονα στην έκδοσή του που τοποθετείται εσωτερικά και μέχρι και 4 στην αντίστοιχη εξωτερική.

- Επιτρέπει τη μεταβολή (εγγραφή) και αποθήκευση των disk image αρχείων. Δηλαδή αν κάποιος παίζει π.χ. ένα adventure game και θέλει να αποθηκεύσει την πρόοδό του σε μία κενή virtual δισκέτα μπορεί να το κάνει πανεύκολα. Όπως και το να γράψει, διαγράψει ή μεταβάλλει αρχεία.

- Μπορεί να λειτουργήσει ως df0: ή df1:.

- Είναι συμβατό με οποιαδήποτε Amiga και με οποιοδήποτε Kickstart από το 1.2 μέχρι και το 3.1 ενώ λογικά δεν θα έχει το παραμικρό πρόβλημα και με τα νεότερα 3.1.4 και 3.2, απλά δεν το έχω δοκιμάσει.

Ξεκίνησα λοιπόν με αυτό το setup να ξαναζώ μέρες... 1989, απολαμβάνοντας κάθε φορά που είχα διαθέσιμο ελεύθερο χρόνο μερικά παιχνίδια που είτε δεν τα είχα παίξει ποτέ, είτε δεν τους είχα αφιερώσει τον απαιτούμενο χρόνο. Επειδή έχω και μια άλφα αδυναμία στον ήχο της Amiga συνέδεσα και τον υπολογιστή με το στερεοφωνικό και πλέον χαίρομαι τις υπέροχες μουσικές της σε εντάσεις που ίσως και να με καθιστούν αντιπαθή στους υπόλοιπους ενοίκους της πολυκατοικίας (ποτέ όμως σε ώρες κοινής ησυχίας).

Διαπίστωσα με τα παραπάνω πως όσο και χρηστική αν είναι η λύση της 1200άρας με το WHDLoad, η 500άρα με το AmiPi drive έχει άλλη γλύκα. Καλά, γενικώς η 500άρα έχει άλλη γλύκα, όπως και οι CRT οθόνες, άλλωστε. Το αστείο είναι ότι καθώς η 1200άρα μου με τον 68030, τα 128MB μνήμης RAM, τον σκληρό δίσκο και το Plipbox (ε, ναι, θέλουμε και δίκτυο) είναι συνδεδεμένη σε LCD monitor, δίνει την αίσθηση... emulator συγκριτικά με την 500άρα με το AmiPi drive και την CRT τηλεόραση. Νομίζω ότι τελικά για λόγους ευκολίας - και χώρου - κάποιες φορές κάνουμε κάποιες επιλογές που αφαιρούν πολύτιμους πόντους από την retro εμπειρία μας και μειώνουν δραστικά τον δείκτη της απόλαυσης. Οπότε, αν θέλετε τη γνώμη μου, προτείνω 500άρα, floppy emulator και CRT οθόνη. Αν έχετε στη διάθεσή και πραγματικές δισκέτες και την υπομονή και τον τρόπο να γράφετε καινούριες τότε ακόμα καλύτερα, δεν το συζητώ...

Όπως θα έλεγε και μία ψυχή "Amiga, ουίσκι και Iron Maiden δίσκοι". Μόνο αυτό, τίποτ' άλλο!

Αν σας ενδιαφέρει να διαβάσετε την ανάρτησή μου για την πρώτη μου επαφή με το AmiPi drive μπορείτε να την βρείτε εδώ.

AmiPi drive: the Gotek killer

Έχει περάσει πάρα πολύς καιρός από τότε που παρουσίασα το AmiPi drive. Επειδή η ανάρτηση πλέον είναι χαμένη κάπου ανάμεσα σε άλλες... 799 (!) αναρτήσεις, κι επειδή από το παρόν blog παρουσιάζω οτιδήποτε Αμιγκικής φύσεως θεωρώ ότι έχει ενδιαφέρον, την παραθέτω στη συνέχεια μαζί με όλο το οπτικό υλικό της...

AmiPi drive λοιπόν... "Τι είναι αυτό ρε Dony;" θα αναρωτηθεί κάποιος εύλογα. Εντάξει, αφού το θέλετε, θα σας spoilerιάσω: το AmiPi drive είναι ένας floppy disk drive emulator για την Amiga. Ένας floppy disk drive emulator που έχει στην καρδιά του ένα ολόκληρο Raspberry Pi 1 model A+!

Το όλο project αποτελεί σύλληψη ενός Ιταλού, του Maurizio Ramondo από το 2012, αλλά βρισκόταν σε εντελώς ερασιτεχνικό στάδιο, ειδικά από την άποψη του hardware, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε και από το blog του. Ευτυχώς για εμάς, ο γνωστός και μη εξαιρετέος hardware & software guru, ο Δημήτρης Λ. που είναι ευρύτατα γνωστός ως MasterGR, αποφάσισε να συνεχίσει και να εξελίξει το όλο project, αλλά αυτή τη φορά με άλλα standards, με κανονικό case, με κανονικό τυπωμένο κύκλωμα και έτοιμο πλακετάκι, με έτοιμη SD κάρτα, γενικώς, ένα kit έτοιμο για τοποθέτηση στην Amiga. Επειδή όμως οι εικόνες μιλάνε πολύ καλύτερα από τις λέξεις, αντί να σας αραδιάσω 20.000-30.000 λέξεις κειμένου (!) θα σας εξηγήσω τα πάντα με 20-30 φωτογραφίες, μια ισοδυναμία που ισχύει εάν δεχτούμε αξιωματικά ότι 1 εικόνα=1.000 λέξεις όπως υποστήριζαν κάποτε οι Κινέζοι...

Να διευκρινίσω πριν ξεκινήσουμε ότι το AmiPi drive μπορεί θεωρητικά να τοποθετηθεί σε οποιοδήποτε μοντέλο Amiga, αρκεί κατά την παραγγελία σας να πείτε στον MasterGR πού θέλετε να το χρησιμοποιήσετε. Λόγω όμως της ευκολίας τοποθέτησης σκληρού δίσκου και λοιπών sexy extras (λέγε με WHDload) σε όλα τα υπόλοιπα μοντέλα, είναι καταλληλότερο για τις Amiga 500 και 500 Plus. Έτσι λοιπόν, όλα όσα θα δείτε στη συνέχεια δοκιμάστηκαν σε Amiga 500 με 512ΚΒ trapdoor RAM expansion - αυτό βασικά το configuration που έρχεται στο μυαλό όλων μας όταν ακούμε τη λέξη "Amiga"!

Πάμε, λοιπόν!

Ωπ! Καινούριο πακετάκι από τον MasterGR! Τι καλό μας ετοίμασε αυτή τη φορά;

Χμμμ... ένα Raspberry Pi 1ης γενιάς βλέπω...

Μάλιστα: Raspberri Pi 1 Model A+, AmiPi drive και μια SD καρτούλα.

Το ένα κουμπί ήταν θύμα της μεταφοράς. Ευτυχώς όχι κάτι που δεν διορθώνεται με λίγη UHU!

Ανοίγοντας το case του AmiPi drive...

Το Raspberry Pi περιμένει να τοποθετηθεί.

There you go!

Το floppy disk drive φεύγει, το AmiPi drive έρχεται!

ΟΚ, αφαιρέσαμε και την θωράκιση - ξεχάστε το ραδιόφωνο!

Προσθέσαμε και τα καλώδια data και τροφοδοσίας του drive και είμαστε έτοιμοι για τοποθέτηση αφού...

...αφού πρώτα κλείσουμε και βιδώσουμε το AmiPi drive, φυσικά!

Ορίστε, κάθισε "κουτί"!

Παρατηρούμε ότι η υποδοχή για την SD κάρτα κάθεται στη θέση της δισκέτας, ενώ τα κουμπιά ελέγχου βρίσκονται στη θέση του eject button. Έξυπνο, δεν μπορείτε να πείτε!

Βλέπουμε εδώ την πίσω όψη του AmiPi drive, όπου διακρίνεται ο διακόπτης ενεργοποίησης/απενεργοποίησης του df1:. Θα μιλήσουμε γι' αυτόν αργότερα...

Το θέαμα θα ήταν υπέροχο εάν είχα μπει στον κόπο να καθαρίσω την Amiga! Απ' ότι φαίνεται ο προηγούμενος ιδιοκτήτης πέραν της ελάχιστης σχέσης που είχε με τα ηλεκτρονικά και την τιμιότητα (ξέρω τι σας λέω!), είχε και ελάχιστη σχέση με την καθαριότητα!

Έτσι θα φαίνεται η 500άρα σας μετά την εγκατάσταση του AmiPi drive. Όμορφο, κομψό θέαμα χωρίς βανδαλισμούς στο case.

Και ναι, παίζει και το φωτάκι για το activity του floppy disk drive!

To menu του AmiPi drive. Μπορούμε να επιλέξουμε τα images που επιθυμούμε να τοποθετήσουμε στο κάθε disk drive (df0:-df3:) μέσω ποντικιού, πληκτρολογίου ή και joystick. Δεν σας χάλασε!

Αφού επιλέξαμε τα images που θέλουμε, ξεκινάει το φόρτωμα!

Ε, ναι, εντάξει, τι περιμένατε δηλαδή; SWOS θα έβαζα;

Λοιπόν, έχω την αίσθηση ότι μετά από όλες αυτές τις φωτογραφίες πήρατε μια μυρωδιά του τι εστί AmiPi drive, έτσι δεν είναι; Ας γράψω όμως και κάποια πραγματάκια λίγο πιο αναλυτικά...

Στην παρούσα φάση - γιατί υπάρχει ενδεχόμενο το software να εξελιχθεί στο άμεσο μέλλον - το AmiPi drive μπορεί να εξομοιώσει μέχρι και 4 φυσικά disk drives (df0:-df3:) με μέχρι και 4 images (.adf ή .adz) στο καθένα. Με λίγα λόγια, εάν το παιχνίδι ή η εφαρμογή που θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε υποστηρίζει 4 disk drives, μπορούμε να έχουμε φορτωμένα στη μνήμη της Amiga (του Raspberry Pi, στην ουσία) μέχρι και 16 disk images! Φυσικά, αν το παιχνίδι υποστηρίζει 3 disk drives τα images πλέον γίνονται το πολύ 12, εάν υποστηρίζει 2 disk drives γίνονται 8 και, στην - όχι σπάνια, πάντως! - περίπτωση κάποιου ιδιαιτέρως δύστροπου παιχνιδιού, μπορούμε να έχουμε μέχρι 4 images ταυτόχρονα στην μνήμη. Η εναλλαγή των images γίνεται με τη χρήση του αριστερού κουμπιού του AmiPi drive (κυκλικά) ενώ με το δεξί κουμπί μπορούμε να επιλέξουμε να αποθηκεύσουμε το τρέχον image εφ' όσον έχουμε κάνει σε αυτό κάποιες αλλαγές. Εάν πατήσουμε και τα 2 κουμπιά ταυτόχρονα κάνουμε προσωρινό eject σε όλα τα images, ούτως ώστε μετά το επόμενο reset (Ctrl+A+A) να επιστρέψουμε στο menu επιλογής images και να μην ξαναφορτώσει αυτόματα το παιχνίδι που είχαμε επιλέξει τελευταίο. Γενικά η χρήση του AmiPi drive είναι ιδιαίτερα εύκολη για την πλειοψηφία των περιπτώσεων και, σε περίπτωση που δεν σας φτάνουν οι εικόνες και το κείμενο, μπορείτε να κατεβάσετε και να παρακολουθήσετε ένα σύντομο (αλλά κατατοπιστικό) video που έχει φτιάξει ο ίδιος ο Master GR από εδώ και εδώ (1ο και 2ο μέρος αντίστοιχα).

Όπως θα διαβάσατε και παραπάνω, το AmiPi drive έχει έναν διακόπτη στην πίσω πλευρά του. Ο διακόπτης αυτός ενεργοποιεί ή απενεργοποιεί το εξωτερικό floppy disk drive (df1:). Μπερδευτήκατε; Δώστε βάση, λοιπόν: σε περίπτωση που επιθυμούμε να μεταφέρουμε κάποιο από τα images που βρίσκονται στην SD κάρτα μας σε φυσική δισκέτα, η δυνατότητα αυτή υπάρχει με το AmiPi drive (σε αντίθεση με το Gotek) και γίνεται ως εξής: συνδέουμε ένα εξωτερικό disk drive στην 500άρα μας, και πατάμε τον διακόπτη στο πίσω μέρος του AmiPi drive ώστε να το ενεργοποιήσουμε. Από το menu του AmiPi επιλέγουμε το XCOPY στο df0: και τη δισκέτα που θέλουμε να αντιγράφουμε στο df2:. Τοποθετούμε μία άγραφη δισκέτα στο εξωτερικό floppy disk drive (df1:), κάνουμε boot την Amiga και, αφού φορτώσει το XCOPY επιλέγουμε ως source το df2: και ως target το df1:. As simple as it gets!

Ολοκληρώνοντας, θα πρέπει να κάνουμε και μια αναφορά στην τιμή: το AmiPi drive κοστίζει 39€ + 4€ για την 4GB SD κάρτα με τα images των παιχνιδιών και τα αρχεία που χρειάζονται απαραίτητα προκειμένου να bootάρει το AmiPi drive. Σε αυτό το ποσό θα πρέπει να προσθέσετε το κόστος ενός Raspberry Pi 1 Model A ή Α+, που κυμαίνεται από 15€-35€ (ανάλογα με το πόσο θα επιθυμήσει να σας αρμέξει αυτός που θα σας το πουλήσει). Κοστολογικά λοιπόν το AmiPi drive κοστίζει σχεδόν τα διπλάσια χρήματα από το Gotek, αλλά, συγκρινόμενο με αυτό έχει να επιδείξει μόνο πλεονεκτήματα. Αναφέρω επιγραμματικά τη δυνατότητα εξομοίωσης μέχρι και 4 disk drives (αντί ενός), τη δυνατότητα αλλαγής/εγγραφής των images, το γραφικό menu μέσω του οποίου επιλέγουμε τα images και τα disk drives, την μη ανάγκη απομνημόνευσης θέσεων μνήμης για το κάθε image και, τέλος, τη δυνατότητα εγγραφής φυσικής δισκέτας. Εάν όλα αυτά σας συγκινούν και θέλετε να δώσετε νέα ζωή στην Amiga 500(Plus) σας και να ξεφορτωθείτε όλες εκείνες τις κούτες με τις δισκέτες που φυλούσατε εδώ και χρόνια, το AmiPi drive είναι για σας!

Πρόσβαση στο internet για κάθε Amiga. Επιτέλους!

 

Κάθεσαι και το σκέφτεσαι και τραβάς τα μαλλιά που δεν έχεις: πόσα χρόνια, πόσα χρήματα, πόσος κόπος για να πετύχεις αυτό που πλέον μπορεί να γίνει πραγματικότητα με το ελάχιστο κόστος. Ποιο είναι το "αυτό"; Μα το να αποκτήσει η Amiga πρόσβαση στο Internet. Προσοχή, όχι η Amiga 1200 ή η Amiga 600 που έχουν θύρες PCMCIA και μπορούν δεχτούν τις αντίστοιχες κάρτες δικτύου, αλλά οποιαδήποτε Amiga. Ναι, αυτό που ακούσατε: οποιαδήποτε Amiga.

Θυμάμαι παλιότερα που "είχα βρει την υγειά μου" με μια Amiga 2000, μία Blizzard 2060 με 64ΜΒ μνήμης, μία X-Surf κάρτα δικτύου και μία Piccolo 64 RTG κάρτα γραφικών συνοδευόμενη από έναν scandoubler. Όλα αυτά για να τρέξω τον iBrowse 2.4 και να χαθώ στον μαγευτικό κόσμο του διαδικτύου χρησιμοποιώντας την αγαπημένη μου Amiga. Κόστος; Αφήστε το καλύτερα. Κόπος; Πολύς. Χρόνος που ξοδεύτηκε; Ακόμα περισσότερος.

Βάσει της παραπάνω εμπειρίας αλλά και αρκετών ακόμη, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι κάποιος πρέπει να είναι α) μαζοχιστής και β) να έχει πολλά χρήματα για πέταμα αν εν έτει 2020 θέλει να φτιάξει μία Amiga η οποία να μπορεί να έχει πρόσβαση στο Internet. Γιατί, όχι τίποτα άλλο, αλλά τα websites τα οποία παίζουν σωστά πια στην 16μπιτη πλατφόρμα της Commodore μετρώνται στα δάχτυλα του ενός χεριού ανθρώπου που έχει πάθει ατύχημα (εντάξει, υπερβάλλω κάπως). Σωστά λοιπόν όλα τα παραπάνω, αλλά τι θα λέγατε εάν όλα αυτά μπορούσαν να επιτευχθούν με ελάχιστο κόστος; Άλλο να ξοδέψεις π.χ. 1500€ κι άλλο 250€, έτσι δεν είναι; Μην απαντήσετε, σαφώς και είναι και το γνωρίζουμε άπαντες - τουλάχιστον όσοι δεν είμαστε εκατομμυριούχοι (!).

Έγραφα στην αρχή για τις PCMCIA κάρτες δικτύου που μπορούν να δεχτούν οι Amiga 600 & 1200. Αυτές οι καρτούλες, αν και αργές (πράγμα που δεν γίνεται ιδιαιτέρως εμφανές στην Amiga) είναι και αρκετά φθηνές, με αποτέλεσμα να αποτελούν εξαιρετικές λύσεις για τους κατόχους Α600 και Α1200. Τι γίνεται όμως αν δεν έχουμε κάποιο από αυτά τα μοντέλα; Η, αν έχουμε Amiga με PCMCIA θύρα και μια επέκταση μνήμης 8ΜΒ που την χρειαζόμαστε ολόκληρη και δεν θέλουμε να κόψουμε τα 4ΜΒ μόνο και μόνο για να λειτουργήσει η PCMCIA; Τι γίνεται αν έχουμε 500άρα ή big box Amiga; Να ετοιμάζουμε 200άρια και 300άρια ευρώ μπας και βρούμε κάτι που να μπαίνει στο μηχάνημά μας; Όχι τώρα πια, ευτυχώς!

Και γράφω ευτυχώς διότι πριν από ένα μήνα περίπου πληροφορήθηκα ότι ο καλός μου φίλος Δημήτρης (MasterGR) έβγαλε προς πώληση μία κάρτα δικτύου που βασιζόταν στο project Plipbox και η οποία, μέσω της παράλληλης θύρας μπορούσε να συνδεθεί σε οποιαδήποτε μοντέλο Amiga (ναι, ακόμα και στο CDTV!). Σαν επεξεργαστή δεν ζητούσε τίποτα περισσότερο από έναν ταπεινό Motorola 68000 (Α500/Α600/CDTV) ενώ φυσικά έπαιζε και με όλους τους... απογόνους του, και, σαν κόστος, θα σας ελάφραινε το πορτοφόλι κατά 34 ολόκληρα ευρώ! Too good to be true? Αυτό σκέφτηκα κι εγώ στην αρχή, αλλά ο Δημήτρης διαβεβαίωνε ότι η καρτούλα "έκανε δουλειά" οπότε του ζήτησα να μου στείλει μία να την δοκιμάσω και να μοιραστώ μαζί σας τις εντυπώσεις μου.

Παρέλαβα την κάρτα σήμερα το πρωί, αφού έκανε μία ολόκληρη εβδομάδα για να φτάσει στην Αθήνα από την Θεσσαλονίκη μέσω κούριερ (!). Είχα αποφασίσει να χρησιμοποιήσω την Α1200 μου για να την τεστάρω - έτσι κι αλλιώς δεν έχω πια και άλλη Amiga, οπότε δεν... δυσκολεύτηκα να διαλέξω - και είχα προετοιμάσει το μηχάνημα. Ήτοι, είχα κάνει copy το plipbox.device στο directory SYS:Devs/Networks και είχα σετάρει το MiamiDX. Βασικά, το μόνο που έμενε ήταν να συνδέσω την καρτούλα.

Όπως σας έγραψα, η Plipbox (ας την λέμε έτσι από εδώ και πέρα) συνδέεται στην παράλληλη θύρα οποιουδήποτε μοντέλου Amiga, πλην της Α1000 η οποία έχει non standard pinout στην συγκεκριμένη υποδοχή (αλλά με κάποιον κατάλληλο adaptor δεν βλέπω γιατί να μην παίζει και σ' αυτήν). Η κάρτα, πέρα από το 25pin βύσμα που συνδέεται στην παράλληλη θύρα έχει και ένα mini USB για τροφοδοσία (5V) και, φυσικά, μία υποδοχή RJ-45 για σύνδεση καλωδίου Ethernet. Αυτά είναι όλα, τα συνδέετε και είστε έτοιμοι.

Ανάβοντας την Amiga με την Plipbox συνδεδεμένη δεν θα δείτε κάποια διαφορά. Αν τρέξετε το Miami (ή κάποιο άλλο TCP stack) μπορείτε να επιβεβαιώσετε την λειτουργία της με μερικά PINGs:

Αφού λοιπόν επιβεβαίωσα ότι είμαι στο Internet, δοκίμασα - τι άλλο; - έναν web browser και έναν FTP client, ήτοι τους iBrowse 2.4 και AmiFTP.

Αμφότερα τα προγράμματα λειτούργησαν ορθά και απροβλημάτιστα και τολμώ να πω ότι η απόδοσή τους δεν είχε και μεγάλη διαφορά συγκριτικά με αυτήν των πανάκριβων μηχανημάτων-θηρίων που είχα φτιάξει στο παρελθόν. Θυμίζω ότι το τρέχον config μου είναι Amiga 1200, ROM 3.0, OS 3.1, CF 2GB, Fast RAM expansion 8MB με real time clock και το Plipbox.

Όπως μπορείτε να επιβεβαιώσετε από τα παραπάνω screenshots, η Plipbox κάνει τα όσα υπόσχεται και με το παραπάνω. Είναι πανεύκολη στην εγκατάσταση, κοστίζει ελάχιστα, μπορεί να συνδεθεί σε οποιαδήποτε Amiga (πλην της Α1000 -  δείτε παραπάνω) και δείχνει να μην έχει την παραμικρή απαίτηση σε hardware. Αν χρησιμοποιήσει κανείς όπως και εγώ τα MiamiDX, iBrowse 2.4 και AmiFTP μπορεί να κάνει τα πάντα (σε Αμιγκικά πάντα πλαίσια) ακόμα και σε Amiga 500, αρκεί να διαθέτει κάποιον accelerator όπως τον ACA500(+), καθώς, όλο το προαναφερθέν software τρέχει και σε 68000. Στην Α1200 πάντως η μέγιστη ταχύτητα που "έπιασε" η Plipbox ήταν γύρω στα 40ΚΒ/sec, που υποθέτω ότι είναι η maximum ταχύτητα διαμεταγωγής της παράλληλης θύρας του μηχανήματος.

Θα πρέπει να αναφέρω και το μόνο αρνητικό που διαπίστωσα: μετά από RESET της Amiga η Plipbox δείχνει να δουλεύει, αλλά στην πραγματικότητα δεν το κάνει. Προκειμένου να "ξαναπάρει μπρος" πρέπει να σβήσει η Amiga και να βγει και να ξαναμπεί η τροφοδοσία στην Plipbox. Μετά από αυτό, όλα λειτουργούν και πάλι κανονικά. Η αλήθεια είναι ότι η καρτούλα έχει πάνω της ένα μικροσκοπικό κόκκινο κουμπάκι που ίσως να κάνει την ίδια δουλειά (χωρίς δηλαδή να χρειάζεται να βγάλουμε την τροφοδοσία) αλλά, μιας και δεν ήξερα τι κάνει, είπα να μην το πατήσω...

Για όποιον ενδιαφέρεται, η Plipbox είναι διαθέσιμη και ετοιμοπαράδοτη από τον Δημήτρη, και κοστίζει 34€ συν τα ταχυδρομικά. Επικοινωνήστε μαζί του με email και, πιστέψτε με, δεν θα το μετανιώσετε.

Κλείνοντας, θα επισημάνω το αυτονόητο: για μένα προσωπικά, το ότι πλέον υπάρχει μία κάρτα με πολύ μικρό κόστος, άμεσα διαθέσιμη, η οποία μπορεί να κάνει οποιαδήποτε Amiga να επικοινωνήσει με τον έξω κόσμο, είναι τεράστια υπόθεση. Σε μια εποχή που το κόστος των retro υπολογιστών έχει φτάσει στα ύψη, είναι κάτι παραπάνω από θετικό το ότι υπάρχουν επεκτάσεις μνήμης και κάρτες δικτύου που μπορούν να μεταμορφώσουν τις Amigas μας με ελάχιστα χρήματα.

 (Η ανάρτηση αυτή δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Dony's (not only) New Stuff for Old Computers στις 7 Δεκεμβρίου του 2020)