Inside the Machine: άλα της η 500άρα!

Αρκετοί γνωστοί μου έχουν την εντύπωση ότι δεν συμπαθώ ιδιαίτερα την Amiga, γεγονός που δεν ισχύει σε καμία απολύτως περίπτωση. Οι φίλοι μου το γνωρίζουν. Άλλωστε, ποιος κάθεται να φτιάξει ολόκληρο blog για ένα μηχάνημα που δεν γουστάρει και να γράψει δεκάδες χιλιάδες λέξεις για δαύτο; Κανένας, προφανώς. Απλά, επειδή η όλη αντιμετώπισή μου απέναντι στη συγκεκριμένη πλατφόρμα δεν είναι μία συνεχής προσπάθεια αγιοποίησής της όπως συνηθίζεται από την πλειονότητα, κάποιοι πιστεύουν ότι είμαι εχθρός. Ότι ανήκω "στους άλλους", στους απέναντι. Κακώς. Ας μάθουν ότι μπορεί ενώ συμπαθείς κάτι ή κάποιον να στέκεσαι απέναντί του και να το/τον κρίνεις ακριβοδίκαια. Τόσο απλά. Άλλωστε πέρασαν πια τόσες δεκαετίες, δεν υπάρχει περίπτωση να κάνω κωλοτούμπα τώρα και να βγω να πω ότι αυτό το joke of an OS, το Workbench 1.x ήταν αξιόλογο. Ή, ότι η απόφαση να μην έχουν όλα τα εικονίδια το ίδιο μέγεθος ήταν σοφή: μια μαλακία και μισή ήταν, τι να κάνουμε τώρα; Γιατί, το ότι τα αρχεία που δεν είχαν δικό τους icon file δεν τα έβλεπες καθόλου σε εκείνες τις εκδόσεις του λειτουργικού πού το πάτε; Και πολλά ακόμα στραβά είχε η Amiga, κυρίως στα πρώτα χρόνια - δεν είναι τυχαίο το ότι προσπάθησαν να τα διορθώσουν όλα αυτά από το AmigaOS 2.x και μετά...

Anyway, τώρα λοιπόν που το ξεκαθαρίσαμε, που (προσπάθησα, τουλάχιστον) να κάνω το θέμα πενηνταράκια και να γίνει σαφές ότι γουστάρω την Amiga αλλά δεν κατέχομαι από τυφλό οπαδισμό - όπως και για καμία άλλη retro πλατφόρμα, άλλωστε -, ας έρθουμε στο προκείμενο. Το οποίο δεν είναι άλλο από ένα ολοκαίνουριο demo, το Inside the Machine από το group Desire. Το οποίο φυσικά - το demo, όχι το group - τρέχει σε Amiga. Τι ρωτήσατε; Σε ποια Amiga τρέχει; Χα, εδώ είναι το καλό. Αν κάποιος πάει στο 2:26 του demo στο video που ακολουθεί θεωρώ ότι θα κάνει τις ίδιες σκέψεις που έκανα και εγώ, ήτοι "α, καλά, 68060 με Fast RAM και σκληρό δίσκο". Ακόμα και αν δεν κάνει την παραπάνω σκέψη στο σημείο αυτό, θα την κάνει πέρα από κάθε αμφιβολία στο 2:38. Έχουμε δει εκατοντάδες - ή και περισσότερα - Amiga demos και ξέρουμε. Ξέρουμε όμως; Στ' αλήθεια;

Κι αν όντως ξέρουμε τότε πώς μπορούμε να εξηγήσουμε ότι το jaw dropping αποτέλεσμα του Inside the Machine επιτυγχάνεται από μία μόνο δισκέτα (!) σε μία ταπεινή OCS/ECS Amiga 500 με 1ΜΒ συνολικής μνήμης; Ε; Εδώ σας θέλω!

Νομίζω πως ό,τι κι αν σας γράψω από το σημείο αυτό και μετά απλά δεν έχει νόημα. Αυτό που έχει όντως νόημα είναι η παρακολούθηση του Inside the Machine με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο: σε βίντεο, σε πραγματική Amiga ή σε εξομοιωτή. Θυμάστε το περίφημο σλόγκαν "only Amiga makes it possible"; Ε, ναι, αυτή είναι μία από αυτές τις φορές. Είναι μία από τις στιγμές που βλέπεις - ή ακούς - κάτι και λες μέσα σου "ανυπόφοροι οι Αμιγκάδες, αλλά αυτή τη φορά ισχύει: μόνο στην Amiga είναι δυνατό κάτι τέτοιο". Γιατί, εντάξει, για να επιστρέψουμε και σε αυτά που έγραψα στην αρχή, το γεγονός ότι το GUI σου είναι ίσως το απόλυτο "ό,τι να 'ναι" αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορεί να είσαι ταυτόχρονα η κορυφαία πλατφόρμα για gaming και demos. Τουλάχιστον στα 16bits, γιατί στις... χαμηλότερες κατηγορίες υπήρχε και ο 64άρης, ο οποίος - τολμώ να πω - ότι είναι το απόλυτο μηχάνημα για demos. Πιο πάνω κι απ' την Amiga, όσο και αν αυτό ακούγεται... βλάσφημο.

Αφήνοντας στην άκρη τον Commodore 64 και επιστρέφοντας στο Inside the Machine, θα πρέπει να τονίσω ότι στο - κατά τα άλλα - κορυφαίο αυτό demo, δεν είναι όλα ρόδινα: η μουσική του, ως σύνθεση, είναι τραγική. Να, βλέπετε τη διαφορά αμέσως-αμέσως; Κάποιος άλλος θα έγραφε ότι και η μουσική του "τα σπάει". Αλλά εγώ δεν είμαι εδώ για να κάνω αγιογραφίες: προτιμάω να γράφω απλά τη γνώμη μου. Αρέσει δεν αρέσει.

Αυτό που σίγουρα θα αρέσει είναι το Inside the Machine πάντως. Καθίστε αναπαυτικά, κλείστε τον ήχο (ΟΚ, ίσως και να υπερβάλλω λίγο) και απολαύστε το. Τεσσερισήμισι λεπτά Αμιγκικής ονείρωξης είναι αρκετά; Τι λέτε;

 

The Crystal Beauty

Ή, πώς να μεταμορφώσετε μια απλή Amiga 500 σε αυτό:

Συζητώντας με ένα φίλο μου - κάτοχο μίας Amiga 500 Plus - τις προάλλες για τα προϊόντα της a1200.net, της εταιρίας που παράγει καινούρια cases και keycaps για τις ταλαίπωρες και κιτρινισμένες Αμιγκούλες μας, έδειξε έντονο ενδιαφέρον στην προοπτική μίας νέας, ολόφρεσκης... αμφίεσης για το μηχάνημά του. Επειδή ως γνωστόν στη βράση κολλάει το σίδερο, τσεκάραμε τι υπάρχει διαθέσιμο και παραγγείλαμε άμεσα κάποια πραγματάκια. Μετά από περίπου 3 εβδομάδες είχαν φτάσει στα χέρια μου, οπότε ο φίλος μου έφερε την Amiga του προκειμένου να προχωρήσουμε στα... περαιτέρω.

Η αλήθεια είναι πως οι αδιάφορες αυτές συσκευασίες δεν προδίδουν το περιεχόμενό τους

Η Amiga πριν την επέμβαση. Θα πρέπει να παραδεχτείτε ότι δείχνει μια χαρά και ελάχιστα κιτρινισμένη. Εχθρός του καλού όμως, είναι το καλύτερο.

Επειδή είχα κάνει την ίδια δουλειά και στο παρελθόν, η αλήθεια είναι ότι είχα διαπιστώσει κάποια μικροπροβλήματα με τα προϊόντα της a1200.net. Τίποτα που να μην ξεπερνιέται, βέβαια. Τίποτα σημαντικό, τουλάχιστον. Έτσι ήμουν προετοιμασμένος για κάποιες βίδες που δεν θα ταίριαζαν, κάποιες άλλες που θα έλειπαν, ένα eject button για το floppy disk drive που απλά απευθυνόταν σε άλλο μοντέλο, και άλλα τέτοια ωραία. Αλλά, πόση σημασία να έχουν πραγματικά όλα αυτά; Μπροστά στα κάλλη τι είναι ο πόνος; Ας αφήσω τα πολλά λόγια και ας προχωρήσω στο ψητό, λοιπόν.

Ωραία κουτάκια. Ελπίζω και το περιεχόμενο να είναι ανάλογο.

Το διάφανο case απ' ότι βλέπω δεν είναι ακριβώς ίδιου στυλ με αυτό που είχα αγοράσει πριν από μερικά χρόνια για την 1200άρα μου (θα την δείτε και αυτήν παρακάτω). Το νέο case για την 500/500 Plus είναι εντελώς διάφανο, σαν γυαλί ή plexiglass. Τώρα, το αν αυτό είναι καλό ή κακό θα το διαπιστώσουμε στο τέλος προφανώς.

Μιλάμε για crystal clear!

Τα πρώτα βήματα ήταν πολύ απλά, χωρίς προβλήματα. Δυστυχώς διαπίστωσα ότι για καλύτερη εφαρμογή έπρεπε να αφαιρεθεί και το κάτω μέρος του shield στο οποίο περικλείεται το motherboard (το πάνω μέρος είχε αφαιρεθεί εδώ και χρόνια). Πάμε λοιπόν να ξεβιδώσουμε όλες τις βίδες γύρω από τις θύρες επέκτασης και μετά την τοποθέτηση να τις ξαναβιδώσουμε. Συν 10-15 λεπτά δουλειάς με το καλημέρα...

Η μεταφορά του motherboard, της επέκτασης μνήμης και του floppy disk drive από το παλιό case στο νέο ολοκληρώθηκε χωρίς περαιτέρω θεματάκια. Αναμενόμενα, το eject button του floppy drive και πάλι δεν ταίριαζε!

Για να την δούμε και με το πληκτρολόγιο...

Διαπιστώνει κανείς με την πρώτη ματιά ότι το νέο case είναι τόσο... διαφανές που το - έστω και λίγο - κιτρινισμένο πληκτρολόγιο δείχνει παράταιρο. Εδώ είναι που θα κάνουν τη διαφορά τα νέα keycaps. Για πάρτε μια ιδέα:

Αυτό λογικά είναι το χρώμα που είχαν τα πλήκτρα των Α600 και Α1200 όταν έβγαιναν από το εργοστάσιο. Της 500άρας ήταν περισσότερο γκριζομπέζ (ανάλογα με το τι θυμάται ο καθένας). Στη δική μας περίπτωση πάντως, τα κατάλευκα πλήκτρα φαίνονται ιδανικά. Για να ξεκινήσουμε να τα αλλάζουμε λοιπόν...

Η διαφορά είναι εμφανής.

Θα ήμουν ψεύτης αν σας έλεγα ότι η αλλαγή των keycaps είναι εύκολη. Διαπίστωσα δύο θέματα που με ταλαιπώρησαν και, ειδικά το πρώτο είναι... βουνό. Αναφέρομαι στα μεγαλύτερα πλήκτρα (Enter, Shift, Space, Tab κλπ) τα οποία, εκτός από ελατήρια, στηρίζονται και σε μεταλλικά ελάσματα τα οποία πρέπει μέσω ειδικών πλαστικών συνδέσμων να κουμπώσουν ταυτόχρονα πάνω στο πλήκτρο και στη βάση του πληκτρολογίου. Αν σας ακούγεται δυσκολάκι, πιστέψτε με, είναι εντελώς μανίκι. Εκτός και αν υπάρχει κάποιος άλλος τρόπος να τα κουμπώνει κανείς, πέραν του προφανούς. Χρειάζονται ακριβείς κινήσεις σε ελάχιστο χώρο, όραση 10/10 και τόνοι υπομονής προκειμένου να τα βγάλει κανείς πέρα.

Αλλά, όπως σας έγραψα, υπάρχει και άλλο ένα θέμα με τα keycaps. Αυτό έγκειται στο ότι αρκετά από τα πλήκτρα δεν κουμπώνουν καλά στις βάσεις τους στο πληκτρολόγιο, με αποτέλεσμα με το παραμικρό να... εκτοξεύονται λόγω της δύναμης που ασκεί το ελατήριο. Εδώ θα πρέπει να βρείτε κάτι λεπτό και εύκαμπτο να παρεμβάλλετε μεταξύ υποδοχής βάσης και εξογκώματος πλήκτρου, ώστε να γίνει πιο σφικτή η συναρμογή. Εννοείται ότι το να βάλει κάποιος κόλλα, σιλικόνη ή άλλες ουσίες με κολλητικές ιδιότητες δεν προτείνεται, αφού όταν θα πήξει δεν θα κουνιούνται πλέον τα πλήκτρα.

Τέλος πάντων, μετά από αρκετή ώρα παιδέματος, ποταμούς ιδρώτα και εξάντληση (δις) του υβρεολογίου μου, κατάφερα να ολοκληρώσω τη μεταμόσχευση δίνοντας λύση στα προβλήματα που μου παρουσιάστηκαν. Δείτε το ολοκληρωμένο αποτέλεσμα και κρίνετε εσείς εάν άξιζε τον κόπο (προσωπικά θεωρώ πως ναι):

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να κάνω και μία αναφορά στο... μπικικίνι, στο μπαγιόκο, στο μαρούλι ή όπως αλλιώς το λέει ο καθένας. Άσχετα με το τι θα διαβάσετε στο website της a1200.net, το case μαζί με τα keycaps συν φόρους και μεταφορικά κόστισαν, ούτε λίγο ούτε πολύ, κάτι ελάχιστο πιο κάτω από 300€. Καταλαβαίνετε ότι με τέτοιο κόστος κτήσης συν τον κόπο που απαιτείται για τη μεταφορά και την εγκατάσταση στο νέο case, η 500άρα σας αλλάζει αυτόματα κατηγορία από μηχάνημα αξίας 150-200€ σε υπολογιστή του πεντακοσάρικου (500€). Το αν κάποιος θεωρεί ή όχι ότι αξίζει αυτή η επένδυση θεωρώ ότι είναι καθαρά προσωπικό του θέμα. Δικό του και του πορτοφολιού του, φυσικά.

Το ωραίο είναι ότι αφού ολοκλήρωσα την 500 Plus του φίλου μου, αυτή την Crystal Beauty του τίτλου της ανάρτησης, θέλησα να τη συγκρίνω με την αγαπημένη μου 1200άρα, το πρώτο μηχάνημα που είχε περάσει από παρόμοια διαδικασία. Ομολογώ ότι το αποτέλεσμα με σόκαρε λιγάκι:

Έτσι είναι. Κάτω από τον κιτρινισμένο 64άρη η Α1200 έδειχνε μια χαρά. Τώρα, απέναντι στην 500άρα φαντάζει σαν ταλαίπωρη γριά που προσπαθεί με τόνους φτιασίδια να καλύψει τις ρυτίδες τις και το κρεμασμένο δέρμα της. Σκατά!

Φυσικά, την όλη διαφορά την κάνουν τα keycaps (αν και ακόμα και το διαφανές case δείχνει σα να έχει κιτρινίσει κάπως). Θα μπορούσα θεωρητικά να αγοράσω ένα ακόμα σετ με καινούρια πλήκτρα - γύρω στα 90€ -, αλλά σκέφτομαι το παίδεμα για την τοποθέτησή τους και δυσκολεύομαι να το αποφασίσω. Το έκανα μια φορά, ΟΚ, έχω την όρεξη και τη διάθεση να το κάνω και δεύτερη;

Προς το παρόν, όχι. Ίσως κάποια άλλη στιγμή με λιγότερες σκοτούρες και περισσότερο χρόνο να το ξανασκεφτώ. Μέχρι τότε θα την κρατήσω τη 1200άρα μου ως έχει. Άλλωστε, αν δεν βρίσκεται κοντά της η Crystal Beauty που προκαλεί τις αναπόφευκτες συγκρίσεις, μια χαρά δείχνει από μόνη της. Οπότε θα επιστρέψω πάραυτα την 500 Plus στον φίλο μου και θα αφήσω εσάς με μερικές ακόμα φωτογραφίες της:

TheA500 Mini: να την πάρω;

Οι άνθρωποι της Retro Games Ltd. μας είχαν προϊδεάσει από πέρυσι και μάλιστα είχα γράψει και εγώ σχετικά με το θέμα. Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, πίστευα ότι θα περνούσε πάρα πολύς καιρός μέχρι να ξανακούσουμε κάτι σχετικό με την TheA500 από επίσημα χείλη (Retro Games Ltd.). Αν ακούγαμε ποτέ δηλαδή, γιατί πιο εύκολο είναι να πάρει κανείς τα δικαιώματα για να χρησιμοποιήσει τον τίτλο του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, πaρά αυτά του ονόματος της Amiga! Κι όμως, προς μεγάλη μου έκπληξη (και ικανοποίηση) έπεσα έξω: δεν ξέρω τι άκρες έχουν οι τύποι στην Retro Games Ltd. αλλά το σημαντικό της όλης ιστορίας είναι ότι σήμερα ανακοίνωσαν την κυκλοφορία της TheA500 mini στις αρχές του επόμενου έτους (2022)!

Έχοντας υπάρξει "πελατάκι" της Retro Games Ltd. αφού από τα χέρια μου πέρασαν όλοι ανεξαιρέτως οι υπολογιστές που κυκλοφόρησε η κινέζικη εταιρία (δείτε εδώ και εδώ) θεωρώ ότι - και αφού φυσικά διάβασα με προσοχή τα specs της TheA500 Mini - είμαι σε θέση να βγάλω μία έγκυρη και αμερόληπτη ετυμηγορία σχετικά με το αν αξίζει το προϊόν ή όχι. Θα την κρατήσω για το τέλος, αφού πρώτα σας αραδιάσω τα θετικά και τα αρνητικά χαρακτηριστικά του υπολογιστή που μόλις ανακοινώθηκε.

The Good:

25 γνωστοί gaming τίτλοι έρχονται μαζί με το μηχάνημα αλλά αυτό δεν είναι τίποτα, αφού θα δίνεται η δυνατότητα στον χρήστη να χρησιμοποιήσει όποιο άλλο παιχνίδι ή demo επιθυμεί μέσω USB stick (ή σκληρού δίσκου). Μάλιστα, πέρα από την υποστήριξη για ADF images θα υπάρχει και η δυνατότητα χρήσης WHDLoad installs! Η TheA500 Mini θα είναι εφοδιασμένη με έξοδο HDMI (720p) και εισόδους USB και στο πακέτο θα έρχεται μαζί με ποντίκι και joypad 8 κατευθύνσεων. Υποστηρίζονται OCS, ECS αλλά και AGA chipsets. Θα υπάρχουν memory slots προκειμένου να μπορεί ο καθένας να αποθηκεύσει τα παιχνίδια στο σημείο που τα άφησε, χωρίς να χρειάζεται να τα ξαναπιάσει από την αρχή.

The Bad:

Το μηχάνημα θα είναι "mini", δηλαδή θα είναι ένα αντίγραφο της πραγματικής 500άρας σε μικρότερη κλίμακα χωρίς λειτουργικό πληκτρολόγιο. Αν ανήκετε σε αυτή τη μικρή και αμελητέα μειοψηφία που γνώριζε γιατί η Amiga είχε πληκτρολόγιο αλλά και το τι μπορούσε να κάνει κάποιος με αυτό τότε δυστυχώς θα πρέπει να καταφύγετε σε κάποια USB λύση. Όπως και στην περίπτωση του TheC64 Mini, δηλαδή. Κάτι άλλο που θα ενοχλήσει πολλούς εκεί έξω είναι ότι δεν μιλάμε ούτε για πραγματικό hardware συμβατό με το original, αλλά ούτε και για κάποια FPGA λύση, αλλά για εξομοίωση. Πράγμα που σημαίνει ότι κάποιο latency θα υπάρχει λογικά, αλλά στα μάτια των περισσότερων οι όποιες διαφορές δεν θα είναι αισθητές.

The Ugly: 

Το joypad που δίνεται μαζί με το μηχάνημα: όσο καλό κι αν είναι και όσο κι αν αποτελεί σαφέστατη βελτίωση συγκριτικά με τα joysticks που δίνονταν μαζί με τους προηγούμενος υπολογιστές της εταιρίας (κάτι που προφανώς δεν αποτελεί και κανένα σπουδαίο κατόρθωμα), Tomahawk δεν είναι. Επίσης, η σύνδεση θα γίνεται μέσω USB slot και όχι μέσω της κλασικής 9πινης υποδοχής για joysticks που είχαν οι original Amigas. Αν τα πράγματα είναι όπως στην περίπτωση του TheC64 θα μπορέσετε τελικά να κάνετε τη δουλειά σας με ένα USB adaptor της Retronic Design, αλλά, πιστέψτε με, θα ήταν Θείο δώρο η ύπαρξη ενός κανονικού joystick port.

The Verdict:

Στα 129,99€ που θα κοστίζει η TheA500 Mini θα έχει πέραν πάσης αμφιβολίας το ενδιαφέρον της, χωρίς να είναι απαγορευτική η τιμή της. Το θέμα του χειριστηρίου μπορεί κανείς να το χωνέψει ως έχει ή να το λύσει με κάποιο adaptor όπως αυτό που ανέφερα προηγουμένως. Αν όμως υπάρχει προοπτική κυκλοφορίας της TheA500 σε κανονικό μέγεθος και με λειτουργικό πληκτρολόγιο σε μελλοντικό χρόνο για ένα "λογικό" αντίτιμο (π.χ., 199,99€) τότε η αγορά της TheA500 Mini δεν δικαιολογείται επ' ουδενί. Και, σκεφτείτε κιόλας ότι αν κανένας (ή σχεδόν κανένας) δεν αγοράσει την TheA500 Mini επειδή άπαντες θα περιμένουν την full-sized TheA500 τότε η Retro Games Ltd. μπορεί να πτωχεύσει και ξεχάστε το μοντέλο πραγματικού μεγέθους! Bummer!

Θεωρώ ότι η επιλογή της λύσης της εξομοίωσης δεν αποτελεί σοβαρό μειονέκτημα, ειδικά αν επιλέγεται για να διατηρηθεί σε λογικά επίπεδα το συνολικό κόστος του προϊόντος και το latency είναι μηδαμινό όπως στην περίπτωση των TheC64 και TheVIC20. Η μη ύπαρξη DB9 joystick port αποτελεί σημαντική τροχοπέδη για a la 80s ένοχες gaming απολαύσεις και το μη λειτουργικό mini πληκτρολόγιο ε, για κάποιους εξ' ημών αποτελεί τεράστιο μείον. Αν όμως κυκλοφορήσει μελλοντικά full sized μοντέλο με functional keyboard τότε τα πράγματα θα αλλάξουν ριζικά: άλλωστε ποιος δεν θα ήθελε μια ολοκαίνουρια Amiga με υποστήριξη OCS/ECS και AGA και με υποστήριξη USB flash drives και WHDLoad στα 200€; Αν μάλιστα δεν σας απασχολεί ουδόλως το θέμα του πληκτρολογίου, τότε το όλο πακετάκι θα σας στοιχίσει μονάχα 130€ και δεν θα χρειαστεί να περιμένετε και πάρα πολύ μέχρι να το αποκτήσετε!

Καθημερινές ιστορίες Αμιγκικής τρέλας

Δεν είμαι απολύτως σίγουρος εάν την αφορμή για τα παρακάτω μου την έδωσαν κάποια πράγματα που διάβασα στο Facebook, στην σελίδα Amiga Greek Community από τους... συνήθεις υπόπτους, ή το καινούριο, απολαυστικό video του Μήτσου (VincentGR) με τις σχεδόν 3 ώρες oldskool demos για την Amiga. "Ποια Amiga;", ρωτάτε; Μα την Amiga βρε, αυτήν, την κλασική, την 500άρα - υπάρχει κι άλλη Amiga;

Εντάξει, προφανώς και υπερβάλλω, αλλά νομίζω ότι στην πλειονότητα στο άκουσμα τις λέξης "Amiga" οι νευρώνες του εγκεφάλου κάνουν την αντιστοίχιση με την Amiga 500 του 1987, αυτήν που αν δεν είχε κυκλοφορήσει τον καιρό και στην τιμή με την οποία κυκλοφόρησε τώρα δεν θα έγραφα αυτά που γράφω, καθώς η όλη πλατφόρμα θα ήταν μια υποσημείωση με ένα μεγάλο "what if?" στην Βίβλο της ιστορίας των μικροϋπολογιστών.

Αλλά πριν προχωρήσω, να σας παραθέσω και το video του VincentGR για το οποία σας έγραψα παραπάνω. Εννοείται ότι δεν πρόκειται να το δείτε μονοκοπανιά, 3 ώρες είναι αυτές, αλλά με ένα τεταρτάκι τη φορά αργά ή γρήγορα θα το τελειώσετε. Τα demos που έχει επιλέξει ο Μήτσος αξίζουν τον κόπο, πιστέψτε με, και είναι απολύτως αντιπροσωπευτικά της εποχής τους αλλά και των δυνατοτήτων της 500άρας. Αν δεν υπήρχαν και οι ομιλίες και μπορούσαμε να απολαύσουμε απερίσπαστοι τις εξαίσιες μουσικές θα ήταν τέλεια (μικρό παράπονο εδώ)!

Βλέποντας και ακούγοντας τα κλασικά demos της 500άρας και πολλά από τα κλασικά της παιχνίδια επίσης, μου έρχεται και πάλι στο μυαλό το (επίσης) κλασικό "μα τι μηχάνημα ήταν αυτό ρε π****η μου;". Γραφικά, ήχος, κίνηση άλλου (εντελώς) επιπέδου από ό,τι συνηθιζόταν στον χώρο των home computers. Από αυτή την - ολότελα ορθή - διαπίστωση μάλλον ορμώμενοι άρχισαν οι ανά την Ελλάδα Αμιγκάδες να γράφουν το μακρύ και το κοντό τους (εννοείται ότι δεν αναφέρομαι σε όλους, αλλά σε μία καθόλα σεβαστή μερίδα) στο Amiga Greek Community που ανέφερα και παραπάνω. Και, όταν μιλάω για μακρύ και για κοντό, φυσικά εννοώ το χιλιοειπωμένο "η Amiga ήταν χρόνια μπροστά από ό,τι μηχάνημα υπήρχε" ή, το ακόμα καλύτερο "ποια PCιά μωρέ τώρα, με το μπλιπ-μπλιπ;" και, βέβαια, το alltime αγαπημένο "εμείς είχαμε multitasking" (λατρεμένο επιχείρημα Αμιγκάδων που δεν έχουν μπει καν στον κόπο να φορτώσουν έστω και το Workbench μια φορά στη ζωή τους). Τι να κάτσεις τώρα να γράψεις και τι να εξηγήσεις σε κόσμο που αρνείται να κατανοήσει ότι ένας υπολογιστής αποκλείεται να έχει μονάχα πλεονεκτήματα (εντός αν κοστίζει 100.000 δολάρια, οπότε τίθεται αυτομάτως εκτός συζήτησης), ότι μία πλατφόρμα είναι συνδυασμός hardware και software, και ότι ένα μηχάνημα με σαφείς gaming και multimedia καταβολές μοιραία θα βρίσκεται σε χειρότερη μοίρα από κάποιο άλλο με σαφή επαγγελματικό προσανατολισμό όταν έχουμε να κάνουμε με επεξεργαστές κειμένου, λογιστικά φύλλα, βάσεις δεδομένων και άλλες βαρετές εκ πρώτης όψεως και αναγνώσεως αλλά απολύτως αναγκαίες εφαρμογές. Πώς να καταστήσεις σαφές ότι τα γραφικά και ο ήχος των PCs σαφώς και ήταν για γέλια συγκριτικά με τα αντίστοιχα της Amiga αλλά ότι και από την άλλη πλευρά οι βαρετοί κλώνοι του IBM είχαν σκληρούς δίσκους, ανοιχτή αρχιτεκτονική, τεράστια επεκτασιμότητα, περισσότερη σταθερότητα, ταχύτερο filesystem, και μία library από business software που η Amiga ούτε μπορούσε να ονειρευτεί; Πώς να εξηγήσεις το πιο απλό πράγμα που δεν είναι άλλο από το ότι όχι, το ότι η Amiga έπαψε να υφίσταται ως βιώσιμη πλατφόρμα δεν είναι αποτέλεσμα μίας παγκόσμιας συνομωσίας οργανωμένης από τον Bill Gates, αλλά η φυσιολογική εξέλιξη; Και αυτό διότι το πρόβλημα δεν ήταν τόσο οι λάθος κινήσεις της Commodore τα τελευταία χρόνια ύπαρξης της εταιρίας, αλλά πολύ περισσότερο το ότι ακόμα και η ίδια η κυκλοφορία της Amiga ήταν γεγονός μάλλον τυχαίο παρά αποτέλεσμα πολυετούς στρατηγικού σχεδιασμού. Η Commodore, μετά την αποχώρηση του Jack Tramiel το 1984 ήταν ένα τεράστιο καράβι που έπλεε ουσιαστικά ακυβέρνητο. Το ότι είχε την τύχη να αποκτήσει την Amiga Inc. της έδωσε απλά μία παράταση ζωής, αλλά, νομοτελειακά, το ακυβέρνητο σκάφος κάποια στιγμή θα κατέληγε στα βράχια. Αυτό συνέβη και με την Commodore, τελικά.

Με τα παραπάνω θέλω να πω ότι καλό είναι να αγαπάει κάποιος τον υπολογιστή της νιότης του, ακόμα και αν φτάνει αυτή η αγάπη στο επίπεδο της λατρείας (ειδικά στην περίπτωση της Amiga ο ήχος και τα γραφικά της διεγείρουν τόσο τις αισθήσεις, που είναι ομολογουμένως δύσκολο κάποιος να αντισταθεί). Όταν όμως η αγάπη μετατρέπεται σε ψύχωση και φανατισμό που σε εμποδίζει να (κάνεις ακόμα και την προσπάθεια να) δεις το όλο πράγμα λίγο πιο σφαιρικά και αντικειμενικά, τότε υπάρχει πρόβλημα. Το να μαζεύονται διαδικτυακά ένα τσούρμο Αμιγκάδες σε μία ομάδα του Facebook και να γράφουν πόσο γαμ**η ήταν η Amiga και πόσο "για τα σκουπίδια" ήταν τα PCs και ο ST για χιλιοστή φορά νομίζω ότι πλέον δεν προσφέρει τίποτα απολύτως. Τίποτα θετικό, τουλάχιστον. Σε επίπεδο γραφικότητας κάποιους πόντους τους παίρνει ομολογουμένως. Και πριν αρχίσετε τα μπινελίκια και τις κατάρες σκεφτείτε τα μέλη της Ελληνικής Λέσχης Φίλων 2CV να κάνουν κάτι αντίστοιχο θεοποιώντας το αγαπημένο τους αυτοκίνητο για να καταλάβετε πώς φαίνεται στους απ' έξω!

Όμως, καθώς στον τίτλο αναφέρομαι σε "καθημερινές ιστορίες Αμιγκικής τρέλας" παραφράζοντας την ονομασία του βιβλίου του Charles Bukowski, δεν θα μπορούσα να μείνω στα παραπάνω, καθώς υπάρχει και η εκ διαμέτρου αντίθετη προσέγγιση, και πάλι από άτομα που δηλώνουν λάτρεις της πλατφόρμας. Διάβασα λοιπόν πρόσφατα ότι το Rygar δεν μπορούσε να βγει σε αξιοπρεπή έκδοση για Amiga 500 επειδή το coin op είχε 1024 χρώματα. Και όχι μονάχα αυτό, αλλά και το ότι κακώς έχουμε την εντύπωση ότι κάποια coin op conversions είναι άθλια στην Amiga γιατί το μηχάνημα στην πραγματικότητα δεν έχει τις απαιτούμενες δυνατότητες για πολλά-πολλά στον συγκεκριμένο τομέα και κακώς μας έχει δημιουργηθεί αυτή η αίσθηση! Μάλιστα. Δεκτό. Είναι γεγονός ότι η Amiga δεν μπορεί να απεικονίσει ταυτόχρονα έναν τόσο μεγάλο αριθμό χρωμάτων, παρά μόνο σε HAM mode που, για να το πούμε κομψά, δεν ενδείκνυται για παιχνίδια. Μια στιγμή όμως: απεικονίζει το Rygar (το coin op) όντως 1024 χρώματα ταυτόχρονα στην οθόνη; Και, αν το κάνει, γιατί τα γραφικά του είναι - επιεικώς - αδιάφορα; Μήπως θα μπορούσε να φτιαχτεί μία έκδοση του Rygar για την Amiga (ναι, την κανονική, την ορθόδοξη, την 500άρα) που να παίζει σαν Rygar, να δείχνει σαν Rygar, να ακούγεται σαν Rygar και να μην απαιτεί AGA chipset και 2ΜΒ μνήμης όπως το Rygar AGA του McGeezer;

Η απάντηση είναι ότι ναι, σαφώς και θα μπορούσε να γίνει. Πού το ξέρω; Γιατί έχει ήδη γίνει! Κι επειδή ορθώς θα απορείτε και θα αναρωτιέστε τώρα τι λέω κι από πού τα βγάζω, θα σας εξηγήσω. Το Rygar εμφανίστηκε πρώτη φορά το 1986 από την Ιαπωνική εταιρία Tecmo με hardware που απαρτιζόταν από 2 επεξεργαστές Z80A, ένα chip ήχου YM3812 της Yamaha και αρκετά ακόμη chips που ήταν υπεύθυνα για τα γραφικά, τα sprites, το scrolling και την ομιλία του παιχνιδιού. Όλα καλά μέχρι εδώ. Το εντυπωσιακό είναι ότι η ίδια εταιρία, με το ίδιο hardware ως βάση κυκλοφόρησε ένα άλλο παιχνίδι 2 χρόνια αργότερα, το οποίο στη συνέχεια μεταφέρθηκε και στην Amiga και αποτελεί μάλιστα μία από τις πιστότερες μεταφορές από arcade στην ιστορία της πλατφόρμας! Το όνομα αυτού; Silkworm!

Δεν θα επεκταθώ περισσότερο στα παραπάνω, θεωρώ ότι είναι σαφές το τι εννοώ: αν το Silkworm μπόρεσε να μεταφερθεί σε OCS, τότε μπορούσε να γίνει το ίδιο και με το Rygar. Τώρα, το αν τα τεχνικά χαρακτηριστικά της Amiga σε κάποιους τομείς είναι υποδεέστερα αυτών του hardware της Tecmo, αυτό προσωπικά δεν μου λέει τίποτα: και το Silkworm της Amiga δεν είναι ακριβώς το ίδιο με το Silkworm των arcades, αλλά παίζοντάς το σου αφήνει την ίδια ακριβώς αίσθηση. Και αυτό είναι και το σημαντικό, αυτή είναι η ουσία, με αυτό σαν κριτήριο μπορούμε να κρίνουμε μία μεταφορά ως επιτυχημένη ή αποτυχημένη και όχι μετρώντας τα χρώματα ενός... sprite ή παραθέτοντας λίστες με τεχνικά χαρακτηριστικά! Σκεφτείτε ότι από όλα τα home computers αυτό που έτυχε των καλύτερων coin-op conversions (σε πλήθος) ήταν ο ZX Spectrum, ο οποίος ήταν χειρότερος σαν hardware από όλα σχεδόν τα coin ops και σχεδόν όλα τα παιχνίδια του που μεταφέρθηκαν από τα arcades ήταν... δίχρωμα! Λέγοντας λοιπόν ότι η Amiga (με OCS) "το έχει" το Rygar προφανώς και δεν σκοπεύω να φτάσω στο άκρο αυτών που σχολίαζα παραπάνω και να υποστηρίξω ότι με καλό και επιδέξιο προγραμματισμό μια 500άρα μπορεί να τρέξει το... Doom Eternal (!), αλλά έλεος, με την ιστορία του παιχνιδιού της Tecmo έχω (πραγματικά) φάει σκάλωμα από την πρώτη κιόλας στιγμή που πληροφορήθηκα ότι είναι στα σκαριά το Rygar AGA. Γιατί τέτοιες απαιτήσεις; Το επόμενο βήμα ποιο θα είναι, 68030 για το Pengo; Σιγά το παιχνίδι που ήταν το Rygar (από κάθε άποψη) δηλαδή...

Εντάξει, δεν γράφω άλλα, για 2-3 παραγράφους ξεκίνησα πάλι και για μία ακόμα φορά κατέληξα σε... μισό στρέμμα ανάρτηση! Ελπίζω τουλάχιστον να βγάζει νόημα, αν όχι συγχωρέστε με, απλά διαβάζω διάφορα λιγότερο ή περισσότερο "κουφά" από τους Αμιγκάδες κατά καιρούς και μου βγαίνει η αντίδραση! Κλείνοντας να τονίσω ότι αν κάποιος από όλα τα προηγούμενα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν πολυγουστάρω την Amiga μάλλον το έπιασε λάθος: από την πρώτη στιγμή που είχα αντικρύσει την Amiga 1000 σε μία έκθεση στο Hilton το φθινόπωρο του '85 μέχρι και πριν μερικές μέρες που είδα το video του VincentGR η "Μεγάλη Κυρία" εξακολουθεί να με εντυπωσιάζει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, να μου κόβει την ανάσα και να κάνει το σαγόνι μου να κρεμάει μέχρι το στήθος μου. Ναι, σε WOW factor ήταν ανέκαθεν η απόλυτη κορυφή, το μέτρο σύγκρισης. Συνολικά, σαν υπολογιστική πλατφόρμα όμως, είναι μια εντελώς άλλη υπόθεση με πολλές περισσότερες παραμέτρους και με σαφώς λιγότερους άσσους στο μανίκι της. Μπερδευτήκατε; Τι σας έλεγα; Καθημερινές ιστορίες Αμιγκικής τρέλας...

PiStorm: taking the Amiga world by storm

Κάτι είχε πιάσει το αυτί μου για το project που ονομάζεται PiStorm, οπότε και ξεκίνησα να το ψάχνω μέχρι που έπεσα στο αναλυτικό και κατατοπιστικό νέο video του Dan Wood στο YouTube, το οποίο και παραθέτω παρακάτω και συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους όσους τυχόν ενδιαφέρονται, καθώς παρουσιάζει την κατάσταση του project as we speak.

Αν δεν έχετε δει το video ή δεν ξέρετε ακριβώς περί τίνος πρόκειται, θα σας πω λίγα λόγια για το PiStorm. Το project αυτό περιλαμβάνει software και hardware τμήματα και επιτρέπει, με μία πρόταση, να συνδέσουμε ένα Raspberry Pi 3 model A+ σε μία Amiga 500 (ή 500 Plus ή 2000) και να το χρησιμοποιήσουμε μέσω εξομοίωσης ως επιταχυντή. Αν διαβάζοντας την λέξη "εξομοίωση" αρχίσατε ήδη τη γκρίνια, θα προσπαθήσω να κατευνάσω τα ανήσυχα πνεύματά σας πληροφορώντας σας ότι το κόστος όλου του hardware που θα χρειαστείτε θα ανέλθει συνολικά κάπου στα 50-60€. Συμπεριλαμβανομένου του Raspberry Pi!

Τώρα λοιπόν που εικάζω ότι έχω την προσοχή σας, να σας πω τι θα σας προσφέρει η τοποθέτηση του PiStorm (δηλαδή του συνδυασμού του hardware του PiStorm και του Raspberry Pi) στην 500άρα σας - όλα αυτά μέσω εξομοίωσης πάντα:

- Επεξεργαστή Motorola 68EC020-68040 με απόδοση γύρω στα 15Mips

- 128MB μνήμης Fast RAM

- Σκληρό δίσκο

- RTG κάρτα γραφικών με HDMI έξοδο και αναλύσεις μέχρι και 1920x1080 pixels

Αυτά τα εξόχως εντυπωσιακά είναι έτοιμα και υποστηρίζονται σήμερα ήδη. Αλλά υπάρχουν και κάποια άλλα features που δουλεύονται και αναμένονται αργά ή γρήγορα, τα οποία είναι τα ακόλουθα:

- Υποστήριξη ασύρματης δικτύωσης

- Υποστήριξη USB

- Απεικόνιση των default αναλύσεων της Amiga μέσω της HDMI εξόδου του Raspberry (θα χρειαστεί πρόσθετο hardware που αναπτύσσεται ήδη)

Όσοι ασχολούνται με το "σπορ" της Amiga και βρίσκονται πολλά χρόνια στο... κουρμπέτι προφανώς κατανοούν τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω, πόσο χρηστικά είναι και από πόσα χρήματα μπορούν να τους γλυτώσουν. Όσοι έχουν λιγότερες γνώσεις ή εμπειρία ας μείνουν απλώς στο ότι το όλο project προσφέρει τη δυνατότητα να μετατρέψετε την αγαπημένη σας 500άρα σε πανίσχυρο ένα WHDLoad capable μηχάνημα με το μικρότερο δυνατό κόστος συγκριτικά με οποιαδήποτε άλλη λύση υφίσταται (και η οποία να περιλαμβάνει και original Amiga hardware, εννοείται).

Είναι βέβαιο πως το θέμα του PiStorm θα μας απασχολήσει ξανά και στο μέλλον. Είτε επειδή θα πέσει στα χέρια μας, είτε επειδή θα υπάρξουν εξελίξεις σε hardware ή σε software επίπεδο το σίγουρο είναι πως πλέον θα σηματοδοτήσει σημαντικές εξελίξεις στον κόσμο της Amiga και στον τρόπο με τον οποίο θα επιλέγουν τα setups τους οι ανά τον κόσμο Amiga lovers. Σε αναμονή λοιπόν των εξελίξεων σας αφήνω με το video του Dan για να το δείτε και να αναλογιστείτε τι θα είναι σε θέση να κάνει η 500άρα σας σε λίγο καιρό με ένα PiStorm.

Η ματαιότητα του AGA chipset

Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά και έχει τύχει να συζητήσουν μαζί μου για θέματα σχετικά με την Amiga, πιθανότατα θα με έχουν ακούσει να εκφράζω την άποψη ότι "Amiga είναι η Amiga 500", ότι το AGA chipset ήταν "too little, too late" και ότι το να έχει κάποιος στην κατοχή του Amiga 1200 δεν προσφέρει ουσιαστικά τίποτα τη σήμερον ημέρα (που υπάρχουν σε αφθονία και ετοιμοπαράδοτοι χαμηλού κόστους accelerators) συγκριτικά με το να έχει μία Amiga 500. Φυσικά, ως συνέπεια των παραπάνω, με ενθουσιάζει πολύ περισσότερο η κυκλοφορία ενός νέου παιχνιδιού ή demo για την Amiga 500, παρά αυτή κάποιου αντίστοιχου τίτλου που απαιτεί AGA chipset. Το επιχείρημα μέχρι τώρα ήταν ότι οι διαφορές είναι ως επί το πλείστον αμελητέες ώστε να δικαιολογήσουν το τίμημα (το να μην τρέχει δηλαδή αυτή η παραγωγή σε οποιαδήποτε Amiga εκεί έξω).

Και πράγματι, οι τίτλοι που είχαν δημιουργηθεί αποκλειστικά για Amigas εφοδιασμένες με AGA chipset (A1200, A4000, CD32) είναι εκεί έξω για να υποστηρίξουν την άποψή μου: στη συντριπτική τους πλειοψηφία προσέφεραν απλώς λίγο περισσότερα χρώματα ταυτόχρονα επί της οθόνης. Σιγά τα αυγά, λέω εγώ.

Μέχρι που εμφανίστηκε ο ταλαντούχος κύριος Lowenstein, πρώτα με το Reshoot και στη συνέχεια (και βασικά) με το Reshoot-R, το απόλυτο shooter για AGA equipped Amigas, το killer app που φτάνει μόνο του να δικαιολογήσει την αγορά ενός τέτοιου μηχανήματος! Φτάνει, όμως; Και, το πιο σημαντικό - και επιστρέφοντας στο αρχικό point -, αξίζει η προσπάθεια ανάπτυξης παιχνιδιών και demos αποκλειστικά για μηχανήματα με AGA chipset; Στην τελική, από τις Amigas που πουλήθηκαν συνολικά ποιο ποσοστό είχε OCS/ECS chipset και ποιο AGA; Ήταν αρκετές οι A1200, A4000 και τα CD32 που πουλήθηκαν ώστε να δικαιολογήσουν κάτι τέτοιο;

Λοιπόν, το Retro Planet έρχεται να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα! Όπως διαβάζουμε στο νέο τεύχος του περιοδικού, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε ο Petro Tyschtschenko, που εργάστηκε ως business administrator στην Commodore Ευρώπης από το 1982 μέχρι και το 1994, οι ακριβείς αριθμοί από Amigas που πουλήθηκαν στην Γερμανική αγορά σε όλη τη διάρκεια της εμπορικής ζωής του μηχανήματος είναι οι παρακάτω:

Amiga 500: 1.160.500

Amiga 600: 193.000

Amiga 2000: 124.500

Amiga 1200: 95.500

Amiga 500+: 79.500

Amiga 1000: 30.500

Amiga CD32: 25.000

Amiga CDTV: 25.800

Amiga 3000: 14.380 (περιλαμβάνονται και οι Amiga 3000T)

Amiga 4000: 11.300 (περιλαμβάνονται και οι Amiga 4000Τ)

Για να μην παιδεύεστε με προσθέσεις, ο συνολικός αριθμός από Amigas που πουλήθηκαν στην Γερμανική αγορά προκύπτει ότι είναι 1.759.980 κομμάτια. Φυσικά, η μερίδα του λέοντος ανήκει στην αειθαλή Amiga 500 με 1.160.500 μονάδες, η οποία πραγματικά αποδείχτηκε ότι ήταν η VolksAmiga (!) και, ούτε λίγο ούτε πολύ, ο υπολογιστής χάρη στον οποίο όλη αυτή η θαυμάσια τεχνολογία δεν χάθηκε στη λήθη και στα μαύρα κατάστιχα της ιστορίας των υπολογιστών.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονίσουμε ότι, αν και δεν έχουμε τους αντίστοιχους αριθμούς και για τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες (έτσι κι αλλιώς η εμπορική καριέρα της Amiga στον υπόλοιπο πλανήτη δεν ήταν αυτή που θα χαρακτηρίζαμε ως "λαμπρή"), θεωρούμε τα ποσοστά σε πωληθείσες μονάδες στην Γερμανική αγορά ως αντιπροσωπευτικές των πωλήσεων των μοντέλων του υπολογιστή σε όλη την Ευρώπη.

Από τα νούμερα αυτά λοιπόν, βλέπουμε ότι οι πωληθείσες Amigas ΧΩΡΙΣ AGA chipset ήταν 1.628.180 κομμάτια, ενώ αυτές που διέθεταν το "επαναστατικό" αυτό χαρακτηριστικό ήταν 131.800 κομμάτια. Κάνοντας την αναγωγή διαπιστώνουμε ότι οι Amigas που πουλήθηκαν με AGA chipset ανέρχονται στο... συγκλονιστικό 7,49%! Ναι, το νούμερο είναι εντυπωσιακά μικρό και εννοείται και εξυπακούεται ότι αν η Commodore δεν είχε πτωχεύσει το 1994 θα είχαν πουληθεί πολλές ακόμα Amigas με AGA, καθώς μόνο αυτές παράγονταν έτσι κι αλλιώς τα τελευταία δύο χρόνια.

Το θέμα όμως είναι ότι, όπως φαίνεται από τα νούμερα, όταν κάποιος ή κάποιοι φτιάχνουν ένα νέο demo ή παιχνίδι για Amiga το οποίο - συνήθως για λόγους ευκολίας για τους δημιουργούς - τρέχει μονάχα σε AGA chipset, αυτομάτως αφήνουν στην "απέξω" το 92,51% των υπολογιστών που δυνητικά θα μπορούσαν να τρέξουν αυτή την παραγωγή!

Φυσικά, ας μην κοροϊδευόμαστε, θα είναι θαύμα εάν εκεί έξω από τις 1.759.980 Amigas που πουλήθηκαν στην Γερμανία υπάρχουν ακόμα οι 100.000, αλλά, όπως και να 'χει, θα είναι λογικό να θεωρήσουμε ότι και αυτές που έχουν μείνει εν ενεργεία (που λέει ο λόγος) υφίστανται με πάνω-κάτω την ίδια αναλογία. Που, πολύ χοντρικά σημαίνει ότι για κάθε μία Amiga με AGA, υπάρχουν άλλες 9 χωρίς αυτό!

Κατά συνέπεια, καλό θα είναι οι developers εκεί έξω, την επόμενη φορά που θα αποφασίσουν να φτιάξουν κάτι για την (κάποτε) δημοφιλή πλατφόρμα της Commodore, να το σκεφτούν και 2 και 3 φορές προτού αποφασίσουν ελαφρά τη καρδία ότι η παραγωγή τους θα απαιτεί AGA chipset. Και, εννοείται, γράφοντας αυτό δεν αναφέρομαι σε τίτλους όπως το απίθανο Reshoot-R το οποίο πραγματικά "ξεζουμίζει" το AGA, αλλά μάλλον σε κυκλοφορίες όπως είναι το Rygar AGA, που "ζητάει" επεξεργαστή Motorola 68EC020, 2MB RAM και AGA chipset για να δώσει το αποτέλεσμα που έδινε ένα coin op με 2 x Z80 επεξεργαστές, παλέτα 1024 χρωμάτων και μέγιστη ανάλυση 256x224 pixels!

Όλα όσα διαβάσατε μέχρι αυτό το σημείο δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά πριν από 15 περίπου μήνες στο blog μου Dony's (not only) New Stuff for Old Computers. Η κυκλοφορία των Inviyya, Tiny Bobble, Tinyus αλλά και η επερχόμενη των Super Sprint και Reshoot Proxima με έβαλαν στη διαδικασία να επαναπροσεγγίσω το θέμα, βάζοντας και τα νέα δεδομένα (τις νέες κυκλοφορίες, δηλαδή) στο τραπέζι. Αν άλλαξα άποψη; Το αντίθετο, νομίζω ότι ενισχύθηκαν ακόμα περισσότερο τα όσα έγραφα τον Ιανουάριο του 2020!

Βλέπετε, οι νέοι τίτλοι που κυκλοφόρησαν στο διάστημα που μεσολάβησε είναι όχι απλά υψηλής ποιότητας, αλλά - ειδικά οι δημιουργίες του Pink των Abyss - σε κάνουν να αναρωτιέσαι πόσα πια έχει να δώσει το original chipset (OCS). Επίσης, θεωρώ ότι καταρρίπτουν ολοκληρωτικά το επιχείρημα ότι "το OCS έχει ξεζουμιστεί, να δούμε τι έχει να προσφέρει το AGA", καθώς, μέσα σε διάστημα 15 μηνών γίναμε μάρτυρες εξαιρετικών κυκλοφοριών που τρέχουν σε όλες τις Amigas, και όχι μονάχα στο 7,5% αυτών.

Μια και ανέφερα το περίφημο αυτό 7,5%, το ποσοστό δηλαδή που συνθέτουν οι συνολικές πωλήσεις που είχαν οι Amigas με AGA chipset επί του συνόλου των υπολογιστών της σειράς που κυκλοφόρησαν από το 1985 μέχρι και το 1994, θεωρώ πως θα πρέπει να τονίσω αυτό που για μένα είναι κάτι παραπάνω από ξεκάθαρο: λέω ξεκάθαρα "ναι" στις AGA only παραγωγές, αρκεί αυτές να δικαιολογούν τις hardware απαιτήσεις τους. Δεν μπορώ και δεν πρόκειται ποτέ να δω με το ίδιο μάτι το Super Sprint με το Reshoot Proxima, όταν το πρώτο έχει στατική οθόνη με λιγοστά sprites και το δεύτερο parallax vertical scrolling με ένα σκασμό από κινούμε αντικείμενα. Γιατί και τα δύο απαιτούν AGA; Το Reshoot Proxima για να το ξεζουμίσει πιθανότατα, ακολουθώντας τα χνάρια του προγόνου του Reshoot-R. Το Super Sprint από την άλλη, έτσι, "για να μην ταλαιπωρούμαστε" στον δρόμο που χάραξε το Rygar AGA (δεν είναι τυχαίο ότι τα δύο παιχνίδια αποτελούν προϊόν της δουλειάς του ίδιου coder (McGeezer) νομίζω...

Πριν από κάποιους μήνες, σε μία συζήτηση στο Facebook κάποιος υποστήριζε με φανατισμό ότι το Tinyus (που τονίζω ότι τρέχει σε Amiga 500) έπρεπε να απαιτεί όχι μονάχα Amiga 1200, αλλά και Amiga 1200 με accelerator προκειμένου να μην έχουμε dropped frames σε καμία απολύτως περίπτωση. Με λίγα λόγια, η θέση του ήταν ότι όχι μονάχα πρέπει να απορρίψουμε το 92,5% των Amigas λόγω chipset, αλλά και αρκετές ακόμα λόγω accelerator, μονάχα για να επιτευχθεί κάτι που α) δεν θα γίνει αντιληπτό από την πλειοψηφία και β) δεν ισχύει ούτε στο ίδιο το coin op! Εντάξει, με όσα διαβάσατε μέχρι τώρα καταλαβαίνετε ότι δεν πρόκειται ποτέ να ασπαστώ αυτή την άποψη - και όχι μονάχα αυτό, αλλά θα συνεχίσω να υποστηρίζω με σθένος το αντίθετο. Είτε πρόκειται για την πλατφόρμα της Amiga, είτε για αυτήν του Atari ST, είτε ακόμα για εκείνη του ZX Spectrum, όποιος αποφασίσει να αποκλείσει από τις δημιουργίες του την πλειοψηφία των μηχανημάτων που υπάρχουν, ας το κάνει για σοβαρό λόγο, ας το πράξει για κάτι που θα μας υποχρεώσει να του βγάλουμε το καπέλο και να χειροκροτήσουμε με θαυμασμό, όχι αραδιάζοντας επιχειρήματα που αποδεικνύονται μονάχα από την παράθεση δεκάδων τεχνικών χαρακτηριστικών αλλά όχι στην πράξη. Για να γίνει απολύτως κατανοητό αυτό που εννοώ, ας υποθέσουμε ότι θέλουμε να μεταφέρουμε στην Amiga ένα παιχνίδι που εμφανίζει ταυτόχρονα 38 χρώματα επί της οθόνης: θα πρέπει να επιλέξουμε να "πέσουμε" στα 32 χρώματα και να τρέχει στο 100% των μηχανημάτων ή να επιμείνουμε αυστηρά στα 38 χρώματα και να το φτιάξουμε για AGA chipset; Είναι πολύ απλοϊκό το παράδειγμα αλλά, για εμένα, είναι και εξίσου προφανής η απάντηση...

Inviyya: το shooter του διχασμού

Αν δεν με γελάει η μνήμη μου, η πρώτη φορά που διάβασα κάτι σχετικό με το Inviyya, το νέο side scrolling shoot'em up για την Amiga 500, ήταν στις 29 Νοεμβρίου του 2016 (!), στο Indie Retro News. Πέρασαν τεσσεράμιση ολόκληρα χρόνια από τότε, και ο δημιουργός του παιχνιδιού, σε μια - θα έλεγε κανείς - συγκινητική one-man-band προσπάθεια κατάφερε να το ολοκληρώσει και να το κυκλοφορήσει μέσω του itch.io στις 11 Απριλίου, στην τιμή των 12 δολαρίων Η.Π.Α. για το ψηφιακό download. Και από τότε άνοιξε ο ασκός του Αιόλου, το κουτί της Πανδώρας και... οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να ανοίξει στους κόλπους της παγκόσμιας Αμιγκικής κοινότητας! Γιατί όμως συνέβη αυτό;

Πρώτα απ' όλα, το παιχνίδι δεν ήταν αυτό που θα χαρακτήριζε κανείς ως bug free. Δευτερευόντως, ο Tigerskunk αποδείχτηκε πολύ καλύτερος ως game developer, παρά ως... διπλωμάτης. Με αρκετές από τις αντιδράσεις του στο feedback των χρηστών έδειξε ότι έχει αυτό που οι Αγγλοσάξωνες αναφέρουν ως short fuse (ευέξαπτος). Και, τρίτον, είχε να αντιμετωπίσει την περίφημη Amiga community, αυτό που οποιοσδήποτε το έχει ζήσει ζήσει στο πετσί του θα μπορούσε να το αποκαλέσει ως - χρησιμοποιώντας τα λόγια του Γιάννη Φιλίππου, πάλαι ποτέ προέδρου της μπασκετικής Α.Ε.Κ. - "πανηγύρι των ζουρλών". Ή, στο πιο δημώδες, "στραβοί, κουτσοί στον Άγιο Παντελεήμονα". Προφανώς με τα παραπάνω δεν υπονοώ ότι πας Αμιγκάς πυροβολημένος, αλλά, let's face it, είναι πολλές οι ιδρυματικές καταστάσεις στον χώρο μας για να προσποιηθούμε ότι δεν πήραμε χαμπάρι ότι υπάρχουν...

Με όλα τα παραπάνω λοιπόν δημιουργήθηκε ένας (διασκεδαστικός, αν δεν συμμετέχεις) χαμός, με αποτέλεσμα το Inviyya, από το "R-Type του 21ου αιώνα" να μετατραπεί στο "Shooter του διχασμού". Φταίει όμως άραγε το ίδιο το παιχνίδι, οι τρόποι του δημιουργού του ή η Αμιγκική κοινότητα; Ταπεινή μου άποψη είναι ότι το παιχνίδι φταίει λιγότερο απ' όλους...

Don't get me wrong, το Inviyya απέχει παρασάγγας από το να χαρακτηριστεί "τέλειο". Έχει πάμπολλα ελαττώματα, τα οποία και ανέφερε αναλυτικά ο φίλος μου ο Walkero στην παρουσίαση που έκανε πριν από δέκα μέρες. Αν διαβάσετε τα όσα bugs περιγράφει γλαφυρά ο Γιώργος - και που όλα ανεξαιρέτως υφίστανται, δεν τα έχει βγάλει από το μυαλό του - θα καταλήξετε ίσως στο συμπέρασμα ότι το Inviyya είναι ένα από τα χειρότερα shoot 'em ups όλων των εποχών, ένα μνημειώδες ψηφιακό ανοσιούργημα που φτιάχτηκε προκειμένου να ρεζιλέψει την πλατφόρμα, κάτι σαν ένα σύγχρονο Hellbent ας πούμε (πού το θυμήθηκα;). Κι όμως, δεν είναι καθόλου έτσι: αν και, όπως άλλωστε προανέφερα, τα όσα καταμαρτυρά ο Walkero ισχύουν στο έπακρο, η αλήθεια είναι ότι κανένα από αυτά τα κουσούρια δεν είναι τέτοιο που να μπορεί να "σκοτώσει" το Inviyya εν τη γενέσει του. Είναι όλα bugs ή αποτελέσματα κακού σχεδιασμού που θα προτιμούσαμε να μην υπήρχαν, πλην όμως, παρά την ύπαρξή τους, το Inviyya είναι playable, δείχνει όμορφο και είναι και αρκετά απαιτητικό (το τελευταίο κρίνεται μάλλον απαραίτητο λόγω του μικρού συνολικού του μεγέθους).

Φυσικά, όπως καταλάβατε από τα προηγούμενα, η ιστορία μας δεν σταματά εδώ: όταν ο Tigerskunk άρχισε να λαμβάνει το feedback των ανθρώπων που αγόρασαν το παιχνίδι του, διαπίστωσαν τα bugs και έκριναν σκόπιμο να του τα αναφέρουν, δεν αντέδρασε με αυτό που θα χαρακτηρίζαμε ως "ενδεδειγμένο τρόπο". Κοινώς, σε αρκετές περιπτώσεις το κοντό φιτίλι του Tigerskunk κάηκε γρήγορα και η κατάσταση μετατράπηκε σε... ροντέο, με αγενείς απαντήσεις, χαρακτηρισμούς, διαγραφές σχολίων και άλλα πολλά ωραία.

Μην ξεχνάτε όμως ότι αρχικά αναφέρθηκα σε 3 παράγοντες (το ίδιο το παιχνίδι, ο Tigerskung, και η Amiga community). Εννοείται ότι μέσα στον χαμό από comments, υποδείξεις και παρακλήσεις, υπήρξαν και οι κλασικοί τύποι που χαρακτηρίζουν χρόνια τώρα αυτή την κοινότητα, οι οποίοι ζητούσαν το μακρύ και το κοντό τους, λες και όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από τις "ιδιαίτερες" επιθυμίες τους. Δεν θα κάτσω να σας απαριθμήσω το τι διάβασα που θεώρησα από λίγο έως πολύ παράλογο, απλά θα σταθώ στο - κατ' εμέ - κορυφαίο, στον καταπληκτικό τυπάκο με το nickname "Amiga" (τυχαίο; Δεν νομίζω...) ο οποίος έγραψε ότι δεν θα αγόραζε το παιχνίδι επειδή το itch.io για φορολογικούς λόγους Αμερικάνικης νομοθεσίας τόλμησε να του ζητήσει την... διεύθυνσή του! Ε, ναι, αν είναι δυνατόν, είναι να βγαίνεις από τα ρούχα σου, τέτοιο επτασφράγιστο μυστικό να το μοιράζεσαι με τον Καθένα; Άλλωστε, άπαντες γνωρίζουμε ότι το itch.io είναι παρακλάδι της N.S.A., της C.I.A., του F.B.I., του N.B.A., της ΚαΓκεΜπε, της Μοσάντ, του ΥΠΕΧΩΔΕ και δεν ξέρω κι εγώ ποιανού άλλου. Αμιγκάδες συνωμοσιολόγοι, η χαρά του φιλοθεάμονος κοινού, τι να λέμε τώρα...

Τέλος πάντων, είπα να γράψω στα γρήγορα μια-δυο αράδες και ξέφυγα. Όπως θα διαπιστώσατε ήδη, η ανάρτηση αυτή έχει ως σκοπό να περιγράψει τον χαμό που δημιουργήθηκε γύρω από το Inviyya και δεν υπάρχει σε καμία περίπτωση η πρόθεση να θεωρηθεί ως review. Αυτό θα το παρουσιάσουμε στο μεθεπόμενο τεύχος του Retro Planet (Σεπτέμβριος 2021) αν τη βγάλουμε το καλοκαίρι, φυσικά! Μέχρι τότε μάλιστα και εκτός συγκλονιστικού απροόπτου θα έχει κυκλοφορήσει και το patch που υποσχέθηκε ο Tigerskung, το οποίο και θα διορθώνει κάποια από τα "θεματάκια" που εντοπίστηκαν. Για να δούμε...

Εννοείται ότι αν έχετε όρεξη μπορείτε να διαβάσετε κάποιες απόψεις για την όλη ιστορία στο σχετικό thread του AmigaComet ή, ακόμα καλύτερα, αν έχετε υπομονή, πατατάκια, μερικές κρύες μπύρες και όρεξη για (αρρωστημένη) διασκέδαση στο topic του EAB. Φυσικά, και τα comments στην σελίδα του Inviyya στο itch.io δεν θα πρέπει να σας ξεφύγουν με τίποτα (όσα δεν έχουν ήδη διαγραφεί). Άντε, καλά να περάσετε!

Hologon: μόνο 500άρα. Τίποτα άλλο!

Καλά, είναι απίστευτο: εκεί που αναλώνεσαι σε άσκοπες συζητήσεις με τον καθένα που πετυχαίνεις στο Facebook για το αν το Tiny Bobble, το Tinyus και το Rygar θα έπρεπε να είχαν ως minimum απαίτηση την Amiga 500, την Amiga 1200 ή μια... Amiga 4000 με 68060, ξαφνικά σκάει από το... ταχυδρομείο το Hologon για να δείξει το απλό, το προφανές: η Amiga ήταν το μηχάνημα των θαυμάτων. Και όπου "Amiga" βάλτε "OCS" και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Για τους υπόλοιπους δεν θα μπω καν στον κόπο να εξηγήσω - για ακόμα μία φορά - τα αυτονόητα.

Από τα παραπάνω δεν θα πρέπει κανείς να εξάγει το συμπέρασμα ότι ας πούμε η 1200άρα δεν είναι Amiga ή φέρει άδικα το όνομα αυτό ή κάτι τέτοιο: απλά, θεωρώ ότι για να κατανοήσει κάποιος το μεγαλείο του hardware που φώλιαζε στο εσωτερικό του 16μπιτου (υπερ)υπολογιστή της Commodore θα έπρεπε να είχε πιάσει τα πράγματα από την αρχή, από τα χρόνια του ZX81 και του VIC-20 ώστε να μπορέσει να εκτιμήσει για τι μεγέθους τεχνολογικό άλμα μιλάμε όταν ξαφνικά, στα κομπιουτερικά δρώμενα εμφανίζεται ένας υπολογιστής με το Original Chip Set του Jay Miner και της ομάδας του (εν προκειμένω, η Amiga 1000). Καμία μελλοντική εξέλιξη στο hardware της πλατφόρμας δεν θα είχε στη συνέχεια τόση χαοτική διαφορά από όλα τα υπόλοιπα μηχανήματα εκεί έξω. Γι' αυτό, αν Amiga=hardware out of this world, επιτρέψτε μου να θεωρώ μονάχα τα πρώτα μηχανήματα, εκείνα με το OCS, ως πραγματικές Amigas.

Επανερχόμενος όμως στο θέμα της ανάρτησης, θα πρέπει να πω ότι αυτό το κλασικό "only Amiga makes it possible" - που πλέον θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως κλισέ - έχει χρησιμοποιηθεί χιλιάδες φορές τα τελευταία 35 χρόνια από κόσμο και κοσμάκη. Πολλές φορές ορθώς, τις περισσότερες εν είδει υπερβολής. Το demo Hologon των Electronic Knights ανήκει αναμφίβολα στην πρώτη κατηγορία.

Έχω αναφερθεί στο παρελθόν από το blog μου σε δουλειές του Γερμανικού demogroup, που κατά καιρούς εντυπωσίαζε το retro κοινό υπενθυμίζοντας τις δυνατότητες των 8μπιτων υπολογιστών της σειράς TED της Commodore. Για το Hologon δεν είχα ιδέα μέχρι χθες, που έπεσε το μάτι μου στο σχετικό post του καλού φίλου Βασίλη Ν. (paranoicb) στο Facebook. Ορμώμενος από αυτή τη δημοσίευση διαπίστωσα ότι οι Electronic Knights διένειμαν το Hologon μέσω δισκετούλας και ταχυδρομείου! What???

Σκεφτείτε απλά, Δεκέμβριος 2020, άπαντες ανά την υφήλιο ετοιμάζονται για τα πρώτα τους Χριστούγεννα εν μέσω καραντίνας, και κάποιοι τυχεροί λαμβάνουν μια δισκετούλα 3,5" από τους Electronic Knights. "Για την Amiga 500", λέει επάνω. Ανάβουν τις 500άρες τους, βάζουν τη δισκέτα στο drive, και αυτό αρχίζει το γνώριμο γουργούρισμά του που μεταφέρει τους γνώστες πολλά χρόνια πίσω, σε εποχές αθωότητας για τους ίδιους. Και μετά, αντικρίζουν τα πρώτα γραφικά και ακούν τις πρώτες νότες από τις (techno-ψαλμωδίες; Πώς χαρακτηρίζονται, άραγε;) μελωδίες που συνθέτουν το soundtrack του Hologon. Η συνέχεια; Απλά τόσο εντυπωσιακή από κάθε άποψη, που το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό είναι μια φράση από ένα comment που διάβασα σχετικά: "Wow, that coding! That's c64 optimization level, on Amiga". Όποιος γνωρίζει και καταλαβαίνει, αυτό το σχόλιο τα λέει όλα.

Hologon, λοιπόν, φίλοι μου. Σε μία και μόνη δισκετούλα, για Amiga 500 με 1ΜΒ μνήμης. Όταν ο πήχης μπαίνει τόσο ψηλά, όταν οι Electronic Knights μας θυμίζουν για τι είναι ικανό αυτό το hardware, please, μην μου ξαναπεί κάποιος ότι το Rygar χρειαζόταν Amiga 1200 για να βγει "σωστό" γιατί θα πάθω κανένα ανεύρυσμα! Κι αν δεν το πάθω θα του θυμίσω το The Fall, το Meadows, το EON και πολλά άλλα. Μπας και καταλάβει, έστω και αργά, για τι είναι ικανό το OCS...

Α, ναι: αν θέλετε να το τρέξετε σε κανονική Amiga (και πολύ καλά θα κάνετε, εννοείται), κατεβάστε το Hologon από εδώ και αφεθείτε στην μαγεία του.

604 για την Amiga 500

Πριν από ένα μήνα περίπου είχα γράψει σε αυτό εδώ το blog για το Zener Drive, ένα demo του group Altair για την Amiga 500 που με είχε εκπλήξει θετικά. Το Zener Drive χαρακτηριζόταν από ένα πλήθος διανυσματικών γραφικών που παρέλαυναν στην οθόνη υπό το εξαίσιο techno soundtrack που είχαν επιμεληθεί τα μέλη του group.

Περίπου ένα χρόνο αργότερα, τον Ιούλιο του 2018 και στα πλαίσια του demoparty Decrunch, οι Altair επέστρεψαν με την ολόφρεσκη (τότε) δημιουργία τους, ένα νέο demo που ονομαζόταν 604. Και τι demo...

Πέρα του ευχάριστου γεγονότος ότι το 604 είναι και αυτό επενδεδυμένο με ένα υπέροχο techo track που σε κάνει να θες να σηκωθείς από την καρέκλα σου και να χορέψεις (αχ, Paula!), αυτά που βλέπουμε να εκτυλίσσονται στην οθόνη της 500άρας (ναι, OCS θέλει κι αυτό το έρμο, τίποτα παραπάνω) με τα 3D objects και το raytracing, συνήθως τα συναντάμε - έστω και με υψηλότερη λεπτομέρεια - σε παραγωγές που "απαιτούν" AGΑ chipset και 68060. Μόνο και μόνο γι' αυτό λοιπόν, μόνο και μόνο που συμπεραίνουμε ότι οι coders του group Altair σεβάστηκαν το γεγονός ότι η πλειοψηφία των Amiga users εκεί έξω προτιμά αν έχει 1000€ στην άκρη να τα επενδύσει σε κάτι άλλο και όχι σε έναν accelerator, αξίζει να τους βγάλουμε το καπέλο. Φυσικά, το οπτικοακουστικό αποτέλεσμα που παρέχει το 604 είναι ένας ακόμη λόγος, ο κυριότερος προφανώς, για να υποκλιθούμε στην (σχετικά) νέα παραγωγή των Altair, αφού στα λίγο περισσότερα από 2μιση λεπτά που διαρκεί καταφέρνει να εντυπωσιάσει και με το παραπάνω.

Τι σας γράφω όμως, αφού μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ και να το απολαύσετε ιδίοις όμμασι ή απλά να το παρακολουθήσετε στο βίντεο που ακολουθεί:

Dandelion για την 500άρα

Μπήκαμε πια στο 2021 και το καλοκαίρι θα συμπληρωθούν 36 ολόκληρα χρόνια από τη βραδιά εκείνη που η Amiga 1000 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο κοινό από τον Andy Warhol και την Debbie Harry στο Vivian Beaumont Theater, στο Lincoln Center της Νέας Υόρκης. 36 χρόνια και ακόμα κάποιοι από εμάς - ανάμεσά τους και εγώ - αντιμετωπίζουν με δέος την Amiga, την "Μεγάλη Κυρία" του computing, τον υπολογιστή που ήταν κάτι ανάμεσα σε coin op και workstation αλλά για καλή μας τύχη η Commodore τον έβαλε στα σπίτια μας και τον έκανε μέρος της ζωής και της καθημερινότητάς μας.

 

Η αλήθεια είναι ότι το οικονομικό τίμημα για την απόκτηση μιας Amiga 1000 back in the day κάθε άλλο παρά μικρό ήταν, γι' αυτό άλλωστε και πουλήθηκαν ελάχιστες. Ευτυχώς για όλους μας, το 1987 η Commodore αποφάσισε να παίξει την τελευταία της ζαριά (μέχρι τότε) σε ό,τι είχε να κάνει με την πλατφόρμα της Amiga, κυκλοφορώντας την οικονομικότερη αλλά και ταυτόχρονα δυνατότερη συγκριτικά με την 1000άρα, Amiga 500. Από εκεί και πέρα όλα πήραν σιγά-σιγά τον δρόμο τους και το μηχάνημα που στήθηκε πάνω στο ονειρικό chipset που δημιούργησε ο Jay Miner και οι συνεργάτες του βρήκε τη θέση του στα γραφεία των απλών χρηστών και σήμερα, 3 και βάλε δεκαετίες αργότερα, κάποιοι ακόμα απολαμβάνουμε με όλη μας την ψυχή και με όλες μας τις αισθήσεις τον ήχο, τα γραφικά και το animation παιχνιδιών-θρύλων όπως είναι τα Lemmings, Battle Squadron, Lotus Esprit Turbo Challenge, Kick Off, Agony και πολλών άλλων. Αλλά, όταν αναφέρεται κάποιος στην Amiga και στον ήχο, τα γραφικά και το animation είναι αδύνατο να μη σταθεί στο κομμάτι των demos και της demoscene, όλων αυτών των ταλαντούχων coders που έχουν δημιουργήσει ψηφιακά αριστουργήματα για την ακροτελεύτια πλατφόρμα της Commodore. Και που συνεχίζουν να το κάνουν, προς τέρψη όσων μπορούμε ακόμα να βάλουμε για λίγο στην άκρη τα προβλήματα και τις σκοτούρες της καθημερινότητας και να αφιερώσουμε τις αισθήσεις μας ακέραιες σε ό,τι έχει να μας προσφέρει η Amiga, όπως κάναμε για πρώτη φορά και τότε, 30 χρόνια πριν...

Ένα από τα σύγχρονα demos που αξίζουν τον χρόνο και την (ολιγόλεπτη, τουλάχιστον) προσοχή και αφοσίωσή μας είναι και το Dandelion από τους Electronic Knights, που, αν και παραγωγή του 2017, υπέπεσε πρόσφατα στην αντίληψή μου. Το Dandelion δεν θα ταλαιπωρήσει κανέναν με τις απαιτήσεις του καθώς τρέχει ακόμα και σε OCS chipset, αλλά, από την άλλη, δεν κάνει και σκόντο σε αυτά που προσφέρει: μουσική, animation και εντυπωσιακά εφέ συνθέτουν μια στιβαρή παραγωγή η οποία, αν μη τι άλλο, δείχνει τι είναι και τι μπορεί να κάνει η Amiga και δη η 500άρα, ήτοι να εντυπωσιάζει ακόμα και σήμερα, ακόμα και το 2021.

 Μπορείτε να κατεβάσετε το Dandelion από εδώ ή να το παρακολουθήσετε στο video που ακολουθεί.