Inside the Machine: άλα της η 500άρα!

Αρκετοί γνωστοί μου έχουν την εντύπωση ότι δεν συμπαθώ ιδιαίτερα την Amiga, γεγονός που δεν ισχύει σε καμία απολύτως περίπτωση. Οι φίλοι μου το γνωρίζουν. Άλλωστε, ποιος κάθεται να φτιάξει ολόκληρο blog για ένα μηχάνημα που δεν γουστάρει και να γράψει δεκάδες χιλιάδες λέξεις για δαύτο; Κανένας, προφανώς. Απλά, επειδή η όλη αντιμετώπισή μου απέναντι στη συγκεκριμένη πλατφόρμα δεν είναι μία συνεχής προσπάθεια αγιοποίησής της όπως συνηθίζεται από την πλειονότητα, κάποιοι πιστεύουν ότι είμαι εχθρός. Ότι ανήκω "στους άλλους", στους απέναντι. Κακώς. Ας μάθουν ότι μπορεί ενώ συμπαθείς κάτι ή κάποιον να στέκεσαι απέναντί του και να το/τον κρίνεις ακριβοδίκαια. Τόσο απλά. Άλλωστε πέρασαν πια τόσες δεκαετίες, δεν υπάρχει περίπτωση να κάνω κωλοτούμπα τώρα και να βγω να πω ότι αυτό το joke of an OS, το Workbench 1.x ήταν αξιόλογο. Ή, ότι η απόφαση να μην έχουν όλα τα εικονίδια το ίδιο μέγεθος ήταν σοφή: μια μαλακία και μισή ήταν, τι να κάνουμε τώρα; Γιατί, το ότι τα αρχεία που δεν είχαν δικό τους icon file δεν τα έβλεπες καθόλου σε εκείνες τις εκδόσεις του λειτουργικού πού το πάτε; Και πολλά ακόμα στραβά είχε η Amiga, κυρίως στα πρώτα χρόνια - δεν είναι τυχαίο το ότι προσπάθησαν να τα διορθώσουν όλα αυτά από το AmigaOS 2.x και μετά...

Anyway, τώρα λοιπόν που το ξεκαθαρίσαμε, που (προσπάθησα, τουλάχιστον) να κάνω το θέμα πενηνταράκια και να γίνει σαφές ότι γουστάρω την Amiga αλλά δεν κατέχομαι από τυφλό οπαδισμό - όπως και για καμία άλλη retro πλατφόρμα, άλλωστε -, ας έρθουμε στο προκείμενο. Το οποίο δεν είναι άλλο από ένα ολοκαίνουριο demo, το Inside the Machine από το group Desire. Το οποίο φυσικά - το demo, όχι το group - τρέχει σε Amiga. Τι ρωτήσατε; Σε ποια Amiga τρέχει; Χα, εδώ είναι το καλό. Αν κάποιος πάει στο 2:26 του demo στο video που ακολουθεί θεωρώ ότι θα κάνει τις ίδιες σκέψεις που έκανα και εγώ, ήτοι "α, καλά, 68060 με Fast RAM και σκληρό δίσκο". Ακόμα και αν δεν κάνει την παραπάνω σκέψη στο σημείο αυτό, θα την κάνει πέρα από κάθε αμφιβολία στο 2:38. Έχουμε δει εκατοντάδες - ή και περισσότερα - Amiga demos και ξέρουμε. Ξέρουμε όμως; Στ' αλήθεια;

Κι αν όντως ξέρουμε τότε πώς μπορούμε να εξηγήσουμε ότι το jaw dropping αποτέλεσμα του Inside the Machine επιτυγχάνεται από μία μόνο δισκέτα (!) σε μία ταπεινή OCS/ECS Amiga 500 με 1ΜΒ συνολικής μνήμης; Ε; Εδώ σας θέλω!

Νομίζω πως ό,τι κι αν σας γράψω από το σημείο αυτό και μετά απλά δεν έχει νόημα. Αυτό που έχει όντως νόημα είναι η παρακολούθηση του Inside the Machine με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο: σε βίντεο, σε πραγματική Amiga ή σε εξομοιωτή. Θυμάστε το περίφημο σλόγκαν "only Amiga makes it possible"; Ε, ναι, αυτή είναι μία από αυτές τις φορές. Είναι μία από τις στιγμές που βλέπεις - ή ακούς - κάτι και λες μέσα σου "ανυπόφοροι οι Αμιγκάδες, αλλά αυτή τη φορά ισχύει: μόνο στην Amiga είναι δυνατό κάτι τέτοιο". Γιατί, εντάξει, για να επιστρέψουμε και σε αυτά που έγραψα στην αρχή, το γεγονός ότι το GUI σου είναι ίσως το απόλυτο "ό,τι να 'ναι" αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορεί να είσαι ταυτόχρονα η κορυφαία πλατφόρμα για gaming και demos. Τουλάχιστον στα 16bits, γιατί στις... χαμηλότερες κατηγορίες υπήρχε και ο 64άρης, ο οποίος - τολμώ να πω - ότι είναι το απόλυτο μηχάνημα για demos. Πιο πάνω κι απ' την Amiga, όσο και αν αυτό ακούγεται... βλάσφημο.

Αφήνοντας στην άκρη τον Commodore 64 και επιστρέφοντας στο Inside the Machine, θα πρέπει να τονίσω ότι στο - κατά τα άλλα - κορυφαίο αυτό demo, δεν είναι όλα ρόδινα: η μουσική του, ως σύνθεση, είναι τραγική. Να, βλέπετε τη διαφορά αμέσως-αμέσως; Κάποιος άλλος θα έγραφε ότι και η μουσική του "τα σπάει". Αλλά εγώ δεν είμαι εδώ για να κάνω αγιογραφίες: προτιμάω να γράφω απλά τη γνώμη μου. Αρέσει δεν αρέσει.

Αυτό που σίγουρα θα αρέσει είναι το Inside the Machine πάντως. Καθίστε αναπαυτικά, κλείστε τον ήχο (ΟΚ, ίσως και να υπερβάλλω λίγο) και απολαύστε το. Τεσσερισήμισι λεπτά Αμιγκικής ονείρωξης είναι αρκετά; Τι λέτε;

 

604 για την Amiga 500

Πριν από ένα μήνα περίπου είχα γράψει σε αυτό εδώ το blog για το Zener Drive, ένα demo του group Altair για την Amiga 500 που με είχε εκπλήξει θετικά. Το Zener Drive χαρακτηριζόταν από ένα πλήθος διανυσματικών γραφικών που παρέλαυναν στην οθόνη υπό το εξαίσιο techno soundtrack που είχαν επιμεληθεί τα μέλη του group.

Περίπου ένα χρόνο αργότερα, τον Ιούλιο του 2018 και στα πλαίσια του demoparty Decrunch, οι Altair επέστρεψαν με την ολόφρεσκη (τότε) δημιουργία τους, ένα νέο demo που ονομαζόταν 604. Και τι demo...

Πέρα του ευχάριστου γεγονότος ότι το 604 είναι και αυτό επενδεδυμένο με ένα υπέροχο techo track που σε κάνει να θες να σηκωθείς από την καρέκλα σου και να χορέψεις (αχ, Paula!), αυτά που βλέπουμε να εκτυλίσσονται στην οθόνη της 500άρας (ναι, OCS θέλει κι αυτό το έρμο, τίποτα παραπάνω) με τα 3D objects και το raytracing, συνήθως τα συναντάμε - έστω και με υψηλότερη λεπτομέρεια - σε παραγωγές που "απαιτούν" AGΑ chipset και 68060. Μόνο και μόνο γι' αυτό λοιπόν, μόνο και μόνο που συμπεραίνουμε ότι οι coders του group Altair σεβάστηκαν το γεγονός ότι η πλειοψηφία των Amiga users εκεί έξω προτιμά αν έχει 1000€ στην άκρη να τα επενδύσει σε κάτι άλλο και όχι σε έναν accelerator, αξίζει να τους βγάλουμε το καπέλο. Φυσικά, το οπτικοακουστικό αποτέλεσμα που παρέχει το 604 είναι ένας ακόμη λόγος, ο κυριότερος προφανώς, για να υποκλιθούμε στην (σχετικά) νέα παραγωγή των Altair, αφού στα λίγο περισσότερα από 2μιση λεπτά που διαρκεί καταφέρνει να εντυπωσιάσει και με το παραπάνω.

Τι σας γράφω όμως, αφού μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ και να το απολαύσετε ιδίοις όμμασι ή απλά να το παρακολουθήσετε στο βίντεο που ακολουθεί:

Zener Drive για την 500άρα

Ήδη, από την εποχή του Commodore 64 και την γέννηση της demoscene, οι παραγωγές που βασίζονταν σε 3D διανυσματικά γραφικά και σχήματα φτιαγμένα από wireframes δεν προκαλούσαν συχνά επιφωνήματα θαυμασμού σε όσους τις παρακολουθούσαν. Κι αυτό γιατί από τη μία δεν έδειχναν τόσο εντυπωσιακές και από την άλλη η ύπαρξη custom chips για hardware scrolling, scaling κλπ σε κάποια 8bit και 16bit μηχανήματα μπορούσαν να δώσουν πολύχρωμα, "γεμάτα" σχήματα κινούμενα ταχύτατα, που, αν μη τι άλλο, αποτελούσαν όαση στην θέαση και άφηναν μια γλυκιά γεύση στων ουρανίσκο των ιδιοκτητών των υπολογιστών στους οποίους έτρεχαν.

Σαφέστατα εξαίρεση στα παραπάνω αποτέλεσαν κάποια demos για υπολογιστές που δεν τους πολυβοηθούσε το hardware τους, όπως ο Sinclair ZX Spectrum και ο Atari ST, αλλά και κονσόλες φτιαγμένες ειδικά για απεικόνιση vector graphics, όπως ήταν το Vectrex. Συνολικά πάντως τα διανυσματικά γραφικά βρίσκονταν σχεδόν πάντα "στην απέξω" σε ό,τι είχε να κάνει με demos και παιχνίδια, από τις αρχές της δεκαετίας του '80 μέχρι και τα μέσα των 90s, οπότε τα υποκυκλώματα γραφικών με hardware 3D δυνατότητες άλλαξαν οριστικά και αμετάκλητα τους κανόνες του παιχνιδιού.

Ας έρθουμε όμως στην Amiga. Η όλη αρχιτεκτονική προσέγγιση της "Μεγάλης Κυρίας" είχε πάμπολλα κοινά στοιχεία με αυτήν ενός coin-op (arcade καμπίνας, δηλαδή) των 80s, ήτοι ένα custom chipset που θα αναλάμβανε γραφικά, sprites, ήχο κλπ χτισμένο γύρω από κάποιον κεντρικό επεξεργαστή που δεν θα είχε και τόση σημασία το ποιος θα ήταν ή τι δυνατότητες θα είχε. Ευτυχώς για την πλατφόρμα, ο Jay Miner και οι συνεργάτες του επέλεξαν για κεντρική επεξεργαστική μονάδα τον περίφημο 68000 της Motorola, το κορυφαίο chip της κατηγορίας του στην εποχή του. Παρόλα τα εντυπωσιακά χαρακτηριστικά του, αυτό το ονειρικό hardware σύνολο δεν τα πήγαινε ιδιαίτερα καλά με τα 3D γραφικά, και τρανή απόδειξη του γεγονότος αυτού αποτέλεσαν οι τίτλοι του είδους που συνήθως ήταν πιο smooth στον Atari ST καθώς ο τελευταίος, παρά την απουσία κάποιου ισχυρού υποσυστήματος για γραφικά, διέθετε έναν ελαφρώς ταχύτερα χρονισμένο 68000. Το ρεζουμέ όλων των παραπάνω είναι ότι σε ό,τι έχει να κάνει με το θέμα "Amiga και vector graphics" ισχύει σε μεγάλο βαθμό το "από μακριά κι' αγαπημένοι"!

Έτσι λοιπόν μου προκάλεσε έκπληξη το Zener Drive, ένα σχετικά πρόσφατο (2017) demo του group Altair για την Amiga 500, που υπέπεσε πρόσφατα στην αντίληψή μου, και το οποίο - το μαντέψατε - στηρίζεται σχεδόν εξ' ολοκλήρου σε διανυσματικά γραφικά.

Παρά την δίχρωμη (κυρίως) απεικόνιση και την έλλειψη sprites και textures, το Zener Drive παρουσιάζει animations ταχύτατα, με κίνηση τόσο ομαλή που θα ζήλευε και το ίδιο το Vectrex. Η μουσική που συνοδεύει την δράση επί της οθόνης είναι επίσης αξιόλογη και το συνολικό αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από ικανοποιητικό, ενώ ταυτόχρονα ξεφεύγει - για τους λόγους που ανέλυσα παραπάνω - από την πεπατημένη των Amiga demos.

Θεωρώ ότι - παρόλο που δεν είναι EON ή The Fall ή κάτι ανάλογο - το Zener Drive αποτελεί ένα ιδανικό showcase για να αποδείξει κανείς ακόμα και στους πλέον δύσπιστους ότι η 500άρα βαστάει ακόμα, και κάθε άλλο παρά "έχει φάει τα ψωμιά της". Τουλάχιστον σε ό,τι έχει να κάνει με demos και παιχνίδια - δεν είπα να την χρησιμοποιήσετε για desktop publishing, έτσι;

Μπορείτε να κατεβάσετε το .adf image file του Zener Drive από εδώ για να το τρέξετε σε κάποιον εξομοιωτή ή, ακόμα καλύτερα, σε κανονική Amiga.